We gaan niet terug maar verder

‘Als Agnes haar rijbewijs gaat halen dan is het wel serieus’ ‘Wat?! helemaal naar Groningen, waarom?’

De meesten zijn verrast, kijken me de eerste paar minuten aan met verbaasde blik en na vijf minuten vertellen over hoe en wat geloof ik dat ze het wel lijken te begrijpen.

Ergens voor kiezen is spannend

vooral als het iets is wat gaat over hoe je wilt leven en wat je belangrijk vindt in het leven. Gedachten passeerden, willen we dit echt, is het geen opwelling’ totdat het ineens concreet werd (sneller dan we dachten). We waren er eigenlijk vrij snel uit, als we verder willen moeten we dit doen. Bovendien zitten we qua werk niet vast aan een locatie.

Hoe belangrijk is het hebben van een basis die fijn is en waar je jezelf kunt zijn?

Heel belangrijk, merkten wij als vanuit-huis-werkers. Ik vind het leuk om zo nu en dan elders te werken of afspraken buiten de deur te hebben maar de plek waar ik veel van mijn werk maak is gewoon thuis, achter m’n bureau met al mijn creatieve meuk binnen handbereik en waar ik de rommel gewoon de rommel kan laten.
Sommige mensen vinden het fijn om vanuit de drukte af en toe even het bos of de weilanden op te zoeken voor de rust, wij vinden het prettig om het andersom te doen. Dit wisten we tien jaar geleden ook niet. toen ik achttien was wilde ik niets liever dan in een vreemde stad studeren, ik was wel even klaar met ’t dorp en alles daaromheen. Gaandeweg ervaarden we hoe het was om hier ‘in de randstad’ te wonen en wat voor gevoel het ons gaf als we even terug waren in de rust en de ruimte in het noorden.

Voorzichtig aan gaf ik toe aan die behoefte, de voorkeur voor rust en ruimte. De landschappen aan de rand van Noord-Nederland die ik een paar jaar geleden fotografeerde hebben grote aantrekkingskracht op me. De ruimte en de leegte, (vooral als het grijs weer is) het roept iets melancholisch op. Dat is voor sommigen reden genoeg om er nog niet dood gevonden te willen worden. Voor mij is dat ‘woahh!’ + een onbeschrijflijk gevoel.

Schier, 2016 (is straks maar een half uurtje rijden en dan hop we zitten we zo op de boot!)

We gaan niet terug maar verder

Deze zomer is het zover, ik zeg liever niet ‘we gaan terug’ want dat klinkt voor mij (ook al weet ik dat het niet waar is) terug naar vijftien jaar geleden, toen ik het huis uit ging, nog alles moest leren over het leven en alles zoveel anders was. Nee we gaan verder, weliswaar een aantal kilometers verderop maar we blijven onszelf met al onze updates bijgewerkt tot en met de meest recente versie! En als je ons nodig hebt/ wilt blijven ontmoeten, dat kan zeker, we weten uitstekend de weg naar hier en zijn regelmatig in regio midden voor afspraken, werk en gezelligheid en (ja je gelooft het misschien niet) ook in het noorden hebben we internet en telefoon.

Oh en bovendien: Het noorden is voor mensen van hier altijd verder weg dan andersom. Kortom, ik spreek je!

10 Reacties

Laurens

Mooi, en het zal je wellicht niet verbazen: herkenbaar. Ik had ook altijd het idee dat het westen veel verder van ons weg lag dan andersom. En de rust en de ruimte, die mis ik ook hier.

Reply

Nee dat verbaast me inderdaad niet. 😉 Ik bedoelde eigenlijk andersom, voor de randstad is alles in de provincie vaak heul ver weg, terwijl ik genoeg mensen ken die hun hand niet omdraaien voor een ritje randstad vanuit ’t noorden/oosten waar dan ook. Bijzonder fenomeen.

Reply

Wat een goed besluit! Ik zette de stap toen ik 26 was. Van Den Haag en Amsterdam naar Friesland. Vanaf dag één was ik ‘thuis’.
En je hebt zo gelijk – van de randstad is het altijd véél verder hier naar toe dan omgekeerd! Sommige mensen zeggen zelfs “kom jij maar naar ons toe want het is zo’n eind…”

Reply

Ha mooi, ja soms moeilijk onder woorden te brengen dus ik breng het vaak maar in beeld. 😉

Reply

Plaats een reactie

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd. Velden met een * zijn verplicht.