Neergestreken

Herinner je de robot en de buddha van twee weken geleden nog? Heel langzaam verschuif ik voetje voor voetje richting buddha. Opruimen, dingen afsluiten, schoonmaken, verhuizen en alle rompslomp vergde de afgelopen tijd aardig wat energie, ‘nog even doorzetten’ was een van onze dagelijkse uitspraken. Nu neergestreken op onze plek en geen ander huis meer hebben aan de andere kant van het land, voel ik dat alles zich uit in moeheid. Eraan toegeven en pas op de plaats, ondanks alle dozen en het werk wat doorgaat is een les die ik nu te leren heb.

De omgeving en de mensen hier zijn aardig voor me en helpen me met die les. Het is hier groen, het ruikt ook groen en ik word blij van niet alleen maar tegels in de tuin, de mooie begroeide tuinen overheersen. Wat een verademing! De foto is van net, ik zit hier met een kleedje op het balkon en een kopje thee. Ik hoor de vogels, verderop een geit die blaat en de tv van de buren mompelt vaag.

Vlakbij wacht bos, groot wijds gebied en nieuwe paadjes geduldig op mij, tot ik weer energie genoeg heb om erop uit te gaan met camera, hardloopschoenen of fiets.

Deze blogpost is geschreven in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een initiatief van Karin Ramaker.

6 Reacties

Dat is een mooie les. Mijn moeder zei altijd dat die dozen niet weglopen. Beter even zitten en genieten. En dat is precies wat je doet. Goed hoor!

Reply
Sytske

Even rust en pas op de plaats en je verheugen op nieuwe omgeving. Klinkt heel goed.

Reply

Vreemd is dat toch. Zolang je bezig moet/ bent heb je energie genoeg, maar als je even gas terug kunt nemen-of neemt, slaat de vermoeidheid toe… Zo te lezen ben je op een mooie plek beland met zeeën van tijd om ervan te genieten. (Zet de dozen maar niet allemaal in het zicht dan…)

Reply

Ja zodra er ruimte ontstaat dan ontstaat geef je (denk ik) de ruimte om het doorzetten los te laten.

Reply

Plaats een reactie

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd. Velden met een * zijn verplicht.