Geen categorie

Het verhaal van de kalender

De nieuwe kalender met beelden van het Hogeland is vers van de pers. Een paar jaar geleden begon ik met het maken van een kalender omdat ik het anders toch wat zonde vond dat de beelden maar in de archiefkast bleven liggen. Ik deel ze meestal wel online maar dat is toch meestal voor de kortstondige blikken. Een kalender daar kijk je – ik ga er even vanuit dat zo’n ding veelal op de wc of ergens boven een bureau hangt – toch wat vaker naar. Een maand lang kijk je naar dezelfde plaat of als je vergeet om te slaan, nog langer. Verzonken in gedachten over het allerdaagse starend naar de waddenzee. Herinneringen aan die ene vakantie ploppen op of je vraagt je voor de zoveelste keer af wanneer nu eindelijk het voorjaar begint. Zo zal het denk ik ongeveer gaan?

Ik heb ’em in ieder geval niet voor mezelf gemaakt, die kalender. Alhoewel, ik leef al weet ik niet hoe lang zonder verjaardagskalender, met alle gevolgen van dien. Dus het is wel goed dat ik er zelf nu ook eentje heb.

De beelden zijn eigenlijk slechts de oogst. Het op pad gaan, tijd ergens doorbrengen, kijken hoe de zon, de wolken, de wind gaan, welke vormen ik zie en ontdek, de foto maken, dat is waar het voor mij om draait. Niet één keer maar meerdere keren naar dezelfde plekken gaan, kijken wat tijd doet, hoe de seizoenen gaan. Nooit is een plek precies hetzelfde, de wind, het getij, het licht en de kleuren. Ze vertellen telkens nieuwe verhalen.

Ik kan er euforisch over zijn, als ik ‘s ochtends vroeg op pad ben geweest en terugkom. Met de hele ervaring nog vers in het lijf, bekijk ik onder genot van een kopje koffie de oogst en bewerk ik de beste beelden. Meestal blijven er maar een paar beelden over, soms maar eentje die het beste is. Kiezen is iets wat moet maar ook leuk is, het houd me scherp. Kill your darlings, doet soms een beetje pijn maar is uiteindelijke het beste. Zit ik er te lang mee te mieren dan is dat een teken dat het niet goed genoeg is. Hup weg ermee.

Deze kalender bestaat uitsluitend uit beelden van hier, van het Hogeland in Groningen. Bewust zo specifiek, nooit eerder voel ik me zo op mijn plek als hier, de weidsheid van het landschap, de rust en de gemoedelijkheid van de mensen, dat doet veel. Meer dan ik ooit had gedacht. Daarom met deze kalender een ode aan hier en ook een begin. Een begin van een reeks verhalen.

Het resultaat, de beelden, is mijn manier van vertellen. Ik zou willen dat ik een liedjesschrijver was, want muziek is eigenlijk nog een krachtigere manier van vertellen, gek genoeg is er altijd iets van muziek in mij aanwezig als ik ergens op de kwelders sta. Maar ik hou het bij de vorm die mij het beste past, beelden maken, met misschien af en toe wat woorden. Tegen de tijd dat jullie verzonken in gedachten naar november staren, sta ik misschien wel ergens op het wad in de wind, te kijken naar een nieuw verhaal.


Lees verder

Het internet is op vakantie.

Volgende week is het internet dicht. Ja dicht, gesloten, even de stekker eruit. Het internet is na al die jaren ook weleens toe aan een weekje vakantie. Het heeft het namelijk maar zwaar te verduren met ons mensen. Even geen mensen die zich elke seconde uitspreken, even geen meningen tonen, geen liveblogs, geen voorgeschotelde suggesties of nieuws. Niks nieuws. Dat zou wat zijn.

(meer…)
Lees verder

zestien bladzijdes

Er waren tijden dat ik elke dag tekende, altijd had ik wel inspiratie en ideeën. Er blijken ook tijden te zijn dat het tekenen stagneert. In opdracht lukt prima, dat is gericht en voor iemand anders. Voor mezelf iets maken lukt me de laatste tijd lastig. Ik doe het niet maar verlang er wel naar. De oorzaak is helder, veel gewerkt, mezelf geen tijd voor ‘spelen op papier gegund’. Dus, wat nu?

(meer…)
Lees verder

Mijn levensles heeft bejaarden ingezet

Ik zet mijn zeefraam in de spuitcabine en spuit mijn ontwerp schoon. Na een paar seconden zie ik dat het ontwerp aan de onderkant kapot gaat. Of niet goed belicht of niet lang genoeg de film droog geföhnd. Grote kans dat ‘t dat laatste is. Eigen schuld. Insmeren met ontvetter, uitspuiten en opnieuw beginnen.

(meer…)
Lees verder

Kritisch

Wat ben ik eigenlijk kritisch, dacht ik terwijl ik een paar instagram-accounts bekeek die mij waren gaan volgen. Mooie beelden hoor maar mij allemaal te perfect of te eenzijdig. Ik kijk eigenlijk altijd of ik erachter kan komen, door het bekijken van beelden, of ik de persoon erachter kan zien. Want dat is uiteindelijk waar ik naar op zoek ben, raakvlakken. Niet lukraak of precies hetzelfde als wat ik zelf maak. Nee, naar mensen met wie je zaken kunt uitwisselen, direct indirect, eenzelfde gevoel deelt. Het is niet een direct doel maar het gebeurt uiteindelijk wel.

Accounts met wie ik deze klik niet heb daarvan gaan me op den duur de beelden vervelen, dan zie ik hetzelfde trucje. Soms leerzaam en handig om het trucje te leren om te kijken wat ik er zelf mee kan.

Te imperfect kan ook, daarop ben ik ook kritisch. Dan denk ik, zet je horizon eens recht man. Ga nu eens echt kijken, wat heb je nu eigenlijk gefotografeerd, is zo’n extreme filter nu eigenlijk nodig, het moet wel iets toevoegen. Overigens kunnen dat de leukste en de liefste mensen zijn maar niet de beste beeldmakers.

Een blogpost in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een initiatief van Karin Ramaker.

 


Lees verder

Vanuit de kofferbak

De koffie smaakt anders, 1q84 van Murakami is nog niet uit en de wijn uit Frankrijk is nog niet op. Het is wennen om weer terug te zijn, toch is ‘terug’ bijna een overbodig woord. Eigenlijk ben ik nooit terug maar misschien eerder ‘opnieuw thuis’. Opnieuw biedt meer mogelijkheden en thuis kan overal zijn.

We trokken rond met tent en auto, langs de Franse kust naar het zuiden en daarna door het binnenland weer omhoog richting het noorden. Ik hou ervan, ergens aankomen, het tijdelijke huisje opzetten en om na één of twee dagen de boel weer op te pakken en verder te reizen. Iedere plek heeft weer z’n eigen cultuur, charmes, mensen, gewoontes en regeltjes. Die charmes zijn verschillende dingen maar (voor mij) terug te brengen tot twee dingen: de natuurlijke omgeving en de mensen. We troffen voornamelijk aardige mensen, een ouder echtpaar waarvan we best de ‘micron’ mochten gebruiken die ze in hun huisje hadden, toen ze ons zagen koken op onze (voor ons doen) luxe gaspit. Ze wist natuurlijk niet dat we een paar dagen ervoor al uitgebreid Sardientjes hadden gefileerd en gebakken en dat het (hoewel dat fileren best een karwei is) prima lukte zonder een luxe keuken (hoewel een fileermes wel handig was geweest).

Of de aardige man van de garage die voor ons checkte welke olie we nodig hadden voor de auto en met wie we via google-translate communiceerden en ons even een trechter leende. Of de man van de camping die geen woord Engels kon maar inmiddels wel mijn naam wist en dat mooi op z’n Frans-Baskisch uitsprak ‘Swoarr’.

Of de campingeigenaar die nog even hartelijk en aardig was als vroeger en die straks als het seizoen voorbij is zelf met een tentje achterop de fiets vertrekt.

‘soms moet je weggaan om te beseffen waar je bent’, het kwam afgelopen tijd een paar keer voorbij.

Soms is weggaan vluchten, maar soms is weggaan ook bewust inpakken, tot ziens zeggen en verder trekken. Ik ben me ervan bewust dat er veel mensen zijn die alleen maar die eerste optie hebben.

Ik zag mijzelf nooit zo als reiziger, ‘vroeger’ klinkt wat overdreven maar toen ik in mijn twintig-jaren was, was het echt een trend, iedereen om me heen was op reis. Als iets een trend is doe ik meestal niet mee, dan denk ik ‘doei, de groetjes, ik ga wat anders doen’. Maar door het fietsen heb ik het reizen ontdekt, vooral het trekken, onderweg zijn. Nu voor het eerst met de auto, een nieuwe ervaring en toch ook weer vergelijkbaar, leven vanuit de fietstas, vanuit de kofferbak.

Licht leven, opnieuw en thuis, mooie sleutelwoorden om mee verder te leven.


Lees verder

Neergestreken

Herinner je de robot en de buddha van twee weken geleden nog? Heel langzaam verschuif ik voetje voor voetje richting buddha. Opruimen, dingen afsluiten, schoonmaken, verhuizen en alle rompslomp vergde de afgelopen tijd aardig wat energie, ‘nog even doorzetten’ was een van onze dagelijkse uitspraken. Nu neergestreken op onze plek en geen ander huis meer hebben aan de andere kant van het land, voel ik dat alles zich uit in moeheid. Eraan toegeven en pas op de plaats, ondanks alle dozen en het werk wat doorgaat is een les die ik nu te leren heb. (meer…)


Lees verder

Laat mij maar buiten werken

Ik zeg het maar eerlijk, ik heb niet zo heel veel met studiofotografie als het gaat om portretten maken. Hoewel ik ook geleerd heb dat studiofotografie wel leuk kan zijn. Ik was daar een paar jaar geleden namelijk wat sceptisch over, ik dacht dat het niet iets voor mij zou zijn. Dat had te maken met mijn comfortzone, het werken met licht in een studio was iets wat toen nog niet in mijn comfortzone zat. Ik heb dat inmiddels geleerd en daar leuke ervaring mee opgedaan. Vooral productfotografie en stilleven zijn dingen waar ik met plezier mee kan spelen in een studio. Maar als het om portretfotografie gaat:

Geef mij maar buiten.

(meer…)


Lees verder