Persoonlijk

De grap van zes weken fietsen

exc-540b1835e4b091e569d3fc37

de zoveelste boterham

Zes weken fietsvakantie, in ‘Een weg door Scandinavië’ schreef ik er natuurlijk uitgebreid over, over afzien, het veranderende landschap en de verschillende campings. Maar..

Er is meer.

‘Tuurlijk is er meer, duh!’ / ‘Oja wat dan zoal?’*
(*doorhalen wat niet van toepassing is)

Ik schreef ergens in mijn notitieboekje: ‘maken’ staat even op pauze. Het enige wat ik kon en moest maken waren kilometers. Wat bleek? Dat is meer dan genoeg op één dag. Alles staat namelijk in het teken van die te maken kilometers. Goed ontbijten, naar het toilet gaan, pauze nemen, brood eten, genoeg drinken, tent opzetten, douchen, avondeten, slapen. Van die dingen waar ik als ik het heel druk heb met werken nog weleens op beknibbel, van die dingen die je soms achteloos doet. Op fietsvakantie kan dat niet, ik heb nog nooit zoveel gegeten als de afgelopen zes weken. Hoe lekker kan yoghurt zijn na een hele dag in de hitte fietsen, nou zaaaalig! (meer…)


Lees verder

De stroopwafel

Stroopwafels

Het maakt niet uit welk tijdstip van de dag of van de nacht het is. Die stroopwafel biedt zoveel.

Als ik nog een brug over moet die op dat moment heel lang lijkt en wat kilometers saai rechtdoor moet fietsen midden in de nacht en ik denk ‘shit m’n brandstof is eigenlijk op en had ik nu maar niet die glazen wijn gedronken’ Net als ik bijna omval door zelfmedelijden: ‘Ohhh wacht eens, ik heb nog twee stroopwafels in een plastic zakje in mijn rugzak!’ Dan eet ik glimlachend mijn stroopwafels heel snel maar net langzaam genoeg om te proeven hoe lekker ze zijn en is mijn leven gered en fiets ik in opperbeste stemming naar huis. (meer…)


Lees verder

Losjes maar met focus

attachment-536a91f1e4b0c3c15eeec344

‘Een blog moet je bijhouden’ ‘en wat wil je er nu eigenlijk mee?’ Ja ja I know, schiet het door mijn hoofd. Laat het nou net mijn hoofd zijn die dagenlang niet in orde was, op de bank liggen en me koest houden was het enige wat mijn hoofd kon en wilde. Het voelde zo zinloos en zodra ik me een beetje beter voelde had ik de neiging iets te gaan doen. Achter de computer kon niet want dan kon ik na 5 minuten weer gaan liggen. Dus dan maar breien, even een paar rijen (of hoe noem je dat) en dan even weer liggen.

Inmiddels weer present met een helder hoofd waar af en toe nog wat geblaf uitkomt. Even weer terug naar ‘en wat wil je er nu eigenlijk mee?’ Ik heb er nog steeds geen duidelijk antwoord op maar wat ik doe op dit moment is oke, ik verdien geld met wat ik kan en bouw uit, timmer aan de weg die ik op wil en word daar sinds kort in vertegenwoordigd (daarover later meer). Het is misschien nog niet waar ik uiteindelijk zou willen zijn maar hee, ik ben er nu wel achter dat het tijd kost en een bepaalde balans nodig heeft. In plaats van krampachtig sturen, losjes maar met focus. (meer…)


Lees verder

Zomaar tekenen

Terug naar de tijd dat ik studeerde, zo’n tien jaar geleden. Ik deed ‘Communicatie & Multimedia Design’. Na een half jaar stage gelopen te hebben bij een educatieve uitgeverij moest ik bedenken wat ik nog meer wilde leren. CMD is een heel zelfstandige opleiding, we werkten met POP’s (Persoonlijk Ontwikkelingsplan), competenties waarbij je zelf de criteria en normen moest bedenken en formuleren. Kortom je moest zelf bedenken wat je wilde leren en je eigen plannen maken en vormgeven. Een van de mogelijkheden tijdens de opleiding was ‘shoppen’ bij andere opleidingen en zo besloot ik een half jaar de vakken 2D-schetsen, modeltekenen en 2D/3D-tekenen te volgen bij de opleiding Beeldende Kunst en Vormgeving. Wat ik wilde leren was duidelijk: ik wilde mij verdiepen in de beeldende kunst en mijn vaardigheden daarin versterken. Althans dat was wat ik in mijn plan schreef, eigenlijk wilde ik gewoon met verf kliederen, dingen maken met mijn handen. (meer…)


Lees verder

Het lonkt

‘manman’ twitterde Tom Beek gisteravond.

‘man man man wat’n boudel’ dacht ik bij het lezen ervan.

‘ach nee, die uitspraak moet je maar net kennen’ dacht ik daarna.

attachment-530ba913e4b032b4d4b45f91

Nu ik er toch aan denk, kom laat ik eens iets van hem luisteren. Het was zo’n avond waarop ik niet zo goed wist wat ik moest en nergens zin in had. Die heb ik soms. Alleen zijn lage stem is al fijn om naar te luisteren. De laagte geeft vertrouwen en zegt je (soms letterlijk) ’t komt aaltied wel goud‘.

Zijn muziek neemt me mee naar vroeger. Samen met mijn vader in de auto, het cassettebandje met Ede Staal aan, zo reden we door het land. Aardappels halen. Hier en daar een boerderij en verder alleen de weidsheid van het land. (meer…)


Lees verder

Over het serieus nemen van dromen

IMG_0559_web_bw

‘en stel dat geld even geen rol speelt wat zou je dan het liefste doen?’

Eigenlijk weten we het wel ongeveer van elkaar maar als het even niet zo lekker loopt of er een bom barst dan stel ik wel eens deze vraag. Zo ook deze week. Onderwijl hij vertelde knikte ik driftig ja en zei ik af en toe ‘ja ik ook’ en zei ik ‘misschien moeten we het dan iets vaker hebben over hoe we dit kunnen realiseren?’ (meer…)


Lees verder

zeven jaar

NS4A8155bew

Zes keer nadat jij ging werd het 20 december
de zevende is vandaag,
een stralende dag
een donkere foto,
de donkerste van het stel.
Voorgeschoteld, het leven, de dood,
de laagjes, het daadwerkelijke.

Nooit was het zo moeilijk om een stukje te schrijven, in zeven jaar heb ik geleerd mijn eigen keuzes te maken, daadwerkelijk mijn weg te gaan, te zien en opnieuw te spelen. Dank daarvoor mam, het gemis wordt niet minder maar anders, het is daar, in het zien van het daadwerkelijke.


Lees verder

Vertrouwen

bedankkaartjemamkopie-1024x682

Er is veel,
gedachten
gevoelens
keuzes
met als basis,
vertrouwen
in jezelf
in de ander
in de mogelijkheden
om eruit te halen wat erin zit,
om ooit de wereld los te kunnen laten
en te vertrouwen.

En goh, wat een cliches, maar goh wat waardevol. Er zijn veel termen, trainingen, coaches voor, uiteindelijk gaat het toch om een en dezelfde basis. Nadenkend over de woorden op mijn eigen begrafenis (nav van zo’n dergelijke training), lees ik onze samengestelde woorden ter nagedachtenis van mijn moeder. Ze zijn allemaal inspirerend, maar mooier dan ‘zoveel moois gegeven’.. Vertrouw op jezelf en de ander, ik vind het een mooi streven!


Lees verder

Iets vinden kan altijd nog

Laatst was ik in Foam museum Amsterdam waar een expositie te zien was van oorlogsfotograaf/documentairemaker Tim Hetherington. Directe, kwetsbare, confronterende beelden van soldaten in oorlog. Ook was er een tentoonstelling van Edward Steichen, een bewijs dat kunst en mode samen kan. Subtiel in gebruik van licht, vorm en textuur, iets wat veel verder ging dan een truc. Totaal verschillend, geen van beide is meer of minder, ze zijn met hun werk verbonden, ze maken ongeacht de vele meningen die erover zijn. (meer…)


Lees verder