Loopt hij al?
Geef je borstvoeding?
Is hij al zindelijk?
Geef je nog steeds borstvoeding?
En natuurlijk last but not least: Slaapt ze al door? Ze vragen nog net niet of ze al begonnen zijn met rijles.
Als je kind eenmaal ter wereld is, zien andere mensen het liefst dat ze meteen zonder te knoeien en met mes en vork hun bord leeg eten.
Misschien bedoelt men het niet zo, maar meestal is het met goede bedoelingen zo dat ze niet heel handig gekozen zijn. Alsof de lijn alleen maar mag stijgen, je alles zo snel mogelijk moet leren en aan gewend moet zijn. En dat wij ouders ervoor zijn dit zo snel en efficient mogelijk in goede banen leiden. Om onszelf dan op de borst te kunnen kloppen of te kunnen vergelijken met anderen en er dan een oordeel over hebben? Of wat?
Nee.
Ik geef toe, ik had er in het begin moeite mee, had ik net gekookt en iets lekkers gemaakt voor de dreumes, begint hij er met z’n handen in te wroeten en gooit hij vervolgens alles op de grond.
Maar ja zeg nou zelf, om iets te leren moet je eerst knoeien, kliederen, proberen en ontdekken. Onderuit gaan en weer opstaan. Vies worden tot op het bot. Afbreken voor je iets kan opbouwen.
Tegenwoordig eet de peuter meeste van de tijd goed. Dat wil zeggen, hij eet voldoende. De manier waarop verschilt nogal eens. Hoe de pet staat. En tuurlijk sturen we wel daarin en staat de pet echt niet altijd gezellig. Dat is dan maar zo en is er morgen weer een nieuwe dag.
Op de eerste ochtend van de laatste vakantie kwamen ze zeiknat en modderig maar opgetogen weer terug in het vakantiehuisje, de peuter en papa. ‘MAMA! We hebben een avontuur beleefd!’
Met de fiets hadden ze de omgeving verkend en door hele grote plassen water gefietst. Een lol dat ze hadden.
Of als we aan tafel zitten met schoteltjes verf en een groot stuk papier. Op een gegeven moment dan is het gewoon heel aanlokkelijk om met je handen door die verf te gaan. Ja het wordt dan meestal één grote bruine vlek. Maar ja, gaat het om het resultaat? Nee. Heeft hij plezier? Ja. Bovendien meestal gaat hij er helemaal in op, is geconcentreerd en je ziet hem experimenteren.
Of, ‘Mama, zullen we dit boek lezen?’
Die momenten, doen ertoe.
Ruimte om te kunnen ontwikkelen en hun eigen pad hierin volgen. Dat is waarin ik met liefde hun steun en toeverlaat wil zijn.
