Creativiteit

kunstenaars en bouwers

selfportrait
Kunstenaars en bouwers. Jacob Jan schreef erover, het houd me al de hele week bezig.

Wat me dus bezig hield was: Wat is nu precies het verschil tussen een kunstenaar en een bouwer? En of ik me wel met bouwen bezig moest houden.

Kunstenaars die ideeën zichtbaar en voelbaar maken. Bouwers die contact maken met hun eigen idee of dat van anderen daar vorm aan geven, het idee fysiek gestalte geven.

Wat het met de kunstenaar in mij is, is dat deze het liefst in alle gebieden die zij leuk vind wil bouwen. Qua tijd wordt dat al lastig in het korte mensenleven. Verder haal ik technisch gezien nooit overal even hoge kwaliteit in het bouwen en het resultaat. Dat vind ik soms (lees vaak) moeilijk, moeilijk om de lat niet hoog te leggen en te zeggen ‘oké ik doe dit gewoon omdat ik het leuk vind, ongeacht het resultaat’.

Al heb ik die lat hier en daar al losgelaten, bij dingen die ik heel leuk vind om incidenteel te doen, gewoon paar keer per jaar als het zo uitkomt. Schilderen bijvoorbeeld, daar kan ik me een hele middag in verliezen en dan gerust een half jaar later pas weer een kwast pakken.

Toch heb ik dat bouwen wel nodig. Nodig om mijn ideeën gestalte te geven. Inmiddels heb ik  technisch gezien mijn instrument hiervoor gevonden, een camera. Tot nu toe heb ik die vaak gebruikt om vast te leggen, dat wat mijn oog ziet of iets wat daar dichtbij in de buurt komt.
Sinds kort heeft de geënsceneerde fotografie me gegrepen, het publiek voor de gek houden, het voorschotelen van iets wat werkelijkheid lijkt maar 2 tellen later toch anders blijkt te zijn.

Wat ik denk is dat het een spel blijft van mezelf telkens afvragen ‘ga ik verder met bouwen of hoe ver ga ik met bouwen of laat ik het bij een idee?’

Ik zal komende tijd nog een hoop nieuwe technieken leren en hiermee experimenteren om daarna weer die vraag te stellen, divergeren en vervolgens weer convergeren. Uiteindelijk ga ik steeds beter weten wat voor een beeldbouwer ik ben, ga ik mezelf terug zien in mijn werk. En de kunstenaar, die gaat zorgen dat anderen zichzelf terug zien in mijn werk. Het bouwen van een verbinding met beeld. Dat lijkt me een fantastisch streven.

 


Lees verder

wat werkt en niet werkt

IMG_1258web
Goed, elke dag bloggen had ik gezegd. Ik vind het een fantastisch concept maar ik trek het niet, nu niet. Bijvoorbeeld gisteravond, ik had best wat tijd, maar tot half 7 gewerkt en daarna ben ik moe en komt er niks blogbaars uit, dat is niet een kwestie van aanstellen maar het werkt gewoon niet. Mijn type schrijven is van binnenuit, als ik leeg en moe ben komt er dus gewoon niks uit en is het slapen geblazen. En met respect lees ik dan het blog van Karin Winters, die na een lange dag nog een blog typt maar waar wel de energie nog van af spat. Iets met ‘graag en met hart en ziel doen’, ik herken het van de maandagavond, als ik ook moe ben maar wel vol energie zit van een dag fotograferen. Voor nu werkt het dus even niet,  al probeer ik op de energievolle momenten vaak te schrijven  om wel de flow erin te houden. Wie weet over een tijdje dat het automatisch gaat. Dank voor de fijne, wijze reacties, twitterheren!


Lees verder

naar aanleiding van ‘doen’ en een puntpaprika

Bloggen is vooral doen, fotograferen is ook vooral doen. Wat nu als je ‘op allebei zit’.. Ik las toevallig net een blogpost van Karin over ‘doen’ en een ‘ een doener zijn’. Ik ben ook een doener, ik wil graag maken, veel! Momenteel zit ik middenin een module stilleven, in het begin dacht ‘ik weet niet of ik dit leuk ga vinden, de hele dag prutsen met licht en schaduwtjes. Eenmaal een paar keer gedaan kreeg ik de smaak te pakken. Gisteren ging ik verder met mijn module-opdracht: ‘A plastic statement’ en was ik zomaar de halve dag bezig geweest met een plastic soepje en ’s avonds was ik nog niet tevreden, wel mooi maar hij matchte niet met de andere foto’s uit de serie. Dus vandaag weer aan de slag, licht verbeterd en tadaa 1 foto erbij:
plastic soup

Soup – your stuff topped with some fresh vegetables

Vervolgens lag er nog een puntpaprika in de koelkast waarvan ik zei ‘nee die kunnen we nog niet opeten, die wil ik nog fotograferen’ (omdat ‘ie zo mooi was), uiteindelijk is dat een beetje uit de hand gelopen (de puntpaprika is uiteindelijk getransformeerd naar een gedroogde peper):

Paul the pepper has passed away

Today our lovely pepper Paul had passed away..

Daarnet zat ik nog te knippen in tijdschriften voor de opdracht waar we morgen mee aan de slag gaan in de studio. Bladerend door de food-tijdschriften, loopt mij het water in de mond, niet alleen van de smakelijkheid maar van ‘dat wil ik doen, de puurheid van de smaak vastleggen’ zodat mensen er net zo verrukt ervan raken als ik.

Dus ja doen, maken, hop en dan is die energie er vanzelf!


Lees verder

Je eigen rotheid

‘Je eigen rotheid moet bijna naar buiten komen’ zei Erwin Olaf in een foto-tijdschrift wat ik gisteren las. Wat je ook maar schept, je eigen rotheid sleept je erdoorheen of maakt je werk tot wat het is, tot iets. Het is maar net hoe je het wilt zien.
Anyway, deze meneer weet verdomde goed hoe je van rotheid iets moois maakt.


Lees verder

Je eigen waarden in ere houden


Volharding, daar ging het artikel over wat ik las. En dat begint volgens Margaret Wheatley met ‘het juiste werk’. ‘Je eigen waarden in ere houden en je integriteit tot uiting brengen.’  Sommigen doen dit bijna automatisch en zeggen ook ‘ik kan niet anders’ en anderen vinden hun weg door eerst een tijdje door een landschap te rijden waarin ze zich niet thuis voelen en komen uiteindelijk ook op de juiste weg. Zolang je je ogen openhoudt.

Het was een boeiend artikel (voor wie het nog wil lezen: tijdschrift Ode, november/december 2012) over wat volharding betekent maar ook wat het soms lijkt te betekenen. Niet doorgaan enkel voor de vruchten maar doorgaan omdat het zin heeft en die zinnigheid bestaat nooit alleen maar uit de zichtbare vruchten. ‘hoop is niet de overtuiging dat iets goed zal aflopen, maar de zekerheid dat iets zinnig is, ongeacht de afloop’. (Vaclav Havel, leider van de fluwelen revolutie)

Ik ben op weg naar de ruimte waarin ik mijn waarden in ere kan houden. Het moment waarop ik angstig wordt is het moment waarop ik naar de zogenaamde ‘toekomstige vruchten’ kijk. Anderzijds kunnen die vruchten me geen bal schelen, want als je eenmaal zo’n vrucht hebt, tja wat moet je er mee, meestal wil ik vervolgens weer iets nieuws maken.

Ik werk niet toe naar een vaste baan, een huis, een weet-ik-wat toe. Ik wil zorgen dat mijn hart zoveel mogelijk open blijft staan en dat ik ruimte blijf houden voor verandering, om door te gaan. Door te gaan, ook al weet ik niet hoe het afloopt of het iets oplevert maar zinnig is het wel.

Idealistisch of naïef?  Nee, lijdzaam de dingen volgen die niet in jouw eigen waarden liggen vind ik naïef.
Idealistisch ook niet, volhouden ‘wat er ook gebeurt zonder verwachtingen te hebben met betrekking tot mogelijke vruchten’ ten behoeve van anderen.

Goed, dit was mijn spreekbeurt, in de zin van, het komt er qua schrijfkwaliteit misschien niet het beste uit maar het is iets wat een zekere felheid, energie in me oproept en kwijt moet in een stukje tekst. Bij deze.

(en het uit zich ook in foto’s, de foto is niet iets wat ik nog had liggen maar daarstraks gemaakt omdat ik ook in mijn vrije weekend (tussen twee modules in) honger heb naar nieuw beeld maken. Dat leek me overigens wel een goed teken.)


Lees verder

De zondag omarmd

De zon was niet te zien vanochtend. Toch is het zondag en besloot ik om toch naar buiten toe te gaan. Voor mezelf, weliswaar met een camera maar als ik niks tegenkwam dan was het ook niet erg. Natuurlijk kwam ik wel iets tegen, ik kom altijd iets tegen, hoe dicht bij huis ook.

Iets wat ik tot van de zomer nog min of meer als hobby deed, daar volg ik nu een opleiding voor en wil ik uiteindelijk mijn vak van maken en dat vind ik het einde, daar ga ik voor.

Nou niks mis mee toch, nee inderdaad. Er is niks mee maar het is even schakelen. Veel oefenen, 1 lesdag in de week, veel opdrachten maar ook verslagen maken. Naast 4 dagen werken is dat best pittig en ik merk dat ik andere (ook leuke) dingen moet laten, anders kan ik het niet bolwerken. De laatste dagen zat ik daar maar mee te worstelen maar nu ben ik er uit.

Die drive waar ik het laatst over had, die is zo sterk, dit is wat ik het liefste wil. Ik wil niet aankloten en half half. Ik moet hier voor gaan en andere dingen/ideeën blijven wel op de plank liggen. Ik las eens ergens in een interview met Matthijs van Nieuwkerk dat hij elke avond op tijd in bed lag en niet dronk om elke dag zo’n programma te kunnen maken. Je moet er wat voor over hebben om te kunnen knallen.

Daarom heb ik de zondagochtend omarmd, vroeg op om even buiten te kunnen zijn, plaatjes te schieten (gewoon voor mezelf en voor jullie) om vervolgens op tijd achter mijn bureau dingen te kunnen doen, om als de donder een vakidioot te worden!

 

 


Lees verder

#WOT Is het kunst of kan het weg?

Kunst * het maken van unieke creatieve dingen, zoals een schilderij of een beeld, of de producten zelf ~ Het is niet mogelijk een determinerende definitie te geven, omdat kunst een sociologisch, psychologisch én historisch gebonden begrip is. En dus continu in beweging. Kunst is in die zin een verzamelbegrip voor het totaal aan kunstuitingen ~ iets moois dat door mensen gemaakt is

Soms zijn er hokjes of kaders nodig om te begrijpen hoe de meesters van vroeger het hebben gedaan, ‘kunstgeschiedenis’. Op het ogenblik verdiep ik me voor mijn studie fotografie weer in de verschillende kunststromen, verbanden zoeken tussen kunstenaars en fotografen. Fotografie is een ‘buitenbeentje’, er waren of zijn nog steeds hele discussies over of je fotografie tot kunst mag berekenen en bewerkte foto’s en al die apps met filters. Dat zal altijd wel zo blijven.

Persoonlijk houd ik (ook al gebruik is ze toch regelmatig) niet van labels. Ik maak veel, foto’s, collages, tekeningen, toch noem ik mijn werk geen kunst. Authenticiteit, jouw verhaal die jouw werk uniek maakt. De trucs zijn niet nieuw, niet uniek, wat jij ermee doet wel. Het hoeft voor mij geen kunst te heten, het is mijn werk, het zijn mijn verhalen en dat alles heeft zich afgespeeld/speelt zich af in een bepaalde tijd. Andermans werk hoeft voor mij ook geen kunst te heten. Ik vind de natuur ook meesterlijk, het is de verwondering die hier een grote rol speelt. Soms kun je dat precies aanwijzen, zoals Rembrandt een meesterlijk in licht was. Soms kun je er niet de vinger opleggen, dan spreekt het verhaal, het werk en jouw verwondering daarover.

Ach en wat ze ervan vinden als ik dood ben.. zal mij een worst wezen.

WOT is een initiatief van Karin Ramaker

(De titel niet zelf bedacht, is een uitspraak van ‘Henk en Ingrid’)


Lees verder

Het liefst nu, nu, nu


Ambitie * streven om een betere positie te krijgen ~ Is veeleisend ten aanzien van de doelen die hij/zij aan zichzelf stelt en wil continu het beste uit zichzelf halen ~ Ernaar streven hogerop te komen in de organisatie

Ja en het liefste nu, nu, nu! ’s Ochtends vroeg foto’s maken? Terug in huis, natte schoenen en broek uit, droge kleren aan, koffie en foto’s bekijken en bewerken en even wat uploaden. Ja en wanneer ga ik nu eens met mijn eigen site bezig? Even kijken naar een geschikt thema, oja dit is eigenlijk precies wat ik wil, hop theme aanschaffen en liefst meteen er mee bezig. Zo gaat het af en toe (lees: regelmatig) bij mij, mijn enthousiasme gaat er met me van door. Dan moet ik mezelf weer aan de haren terug slepen om ook de dingen te doen die ik oorspronkelijk gepland had.

Hogerop in een organisatie, een betere positie, dat zijn niet zozeer dingen die ik nastreef. Werken op een manier waarbij ik vergeet dat het werken is, anderen helpen met iets waar ik goed in ben, continu het beste uit mezelf halen, dat is wat ik nastreef.

En daarom moet soms de rem er even op, ding voor ding, niet bang zijn dat men wegloopt, ademhalen. Niet bang zijn dat mijn ambitie wegloopt, mijn droom ligt voor mijn voeten, sterker nog, ik sta  er midden in, tussen de steigers.

Oja slapen.. goed plan.

 

 


Lees verder

Ik wil een verhaal, niet alleen maar ‘prachtig’

Natuurlijk, komt alles weer eens samen. Dat gebeurt me de laatste tijd vaak en ik begin er plezier in te krijgen. Het zijn geen grote dingen hoor maar wel dingen die je een kant op sturen, maar die kleintjes he, die vormen het grote geheel.
Wat komt dan samen Agnes? Nou, in de blogpraat van deze week stond de vraag ‘Wat is je schrijfstijl’ centraal. Naar aanleiding daarvan schreef Jacob Jan een blog over welke stijlen we zoal tegenkomen in blogland. Ik kon mijn hokje nog niet meteen vinden dus werden er nog wat aanvullingen gedaan. Niet dat je nu meteen in een hokje hoeft worden gestopt maar als je zoekende bent kan het soms verhelderd zijn als je ze op een rijtje hebt. Net zoals je portretfotografen, documentaire-fotografen en modefotografen hebt en ik komende tijd ga onderzoeken welk type fotografie mij het meest boeit en waar ik het meeste in kwijt kan.

Ik gaf in het kader van mijn opleiding een presentatie over fotograaf Carl de Keyzer, zijn kracht zit in de dubbele bodems die hij in zijn beelden weet te verstoppen. Vanaf een afstandje zie je een mooi landschap maar hoe dichterbij je komt, hoe langer je kijkt, hoe meer vragen het beeld oproept.

foto: Carl de Keyzer uit tentoonstelling ‘Moments before the flood’ (2012)

In mijn persoonlijk ontwikkelingsplan schreef ik over wat mijn weg in de fotografie tot nu toe was geweest. Het begon met alles fotograferen wat los en vast zat (mijn eerste camera kocht ik omdat ik die nodig had bij de tekenlessen). Daarna had ik dat wel gezien en mede door wat er op dat moment in mijn leven gebeurde werd het een instrument waarmee ik mijn verhalen vertelde en de gebeurtenissen verwerkte.

Vanochtend had ik het met collega’s over de fotografie die je veel op Pinterest ziet. Ik noem het de gemakkelijke fotografie, kan handig zijn voor moodboards, bepalen van sferen of als je even geen zin hebt in moeilijke beelden. Maar dat is niet mijn weg, dan raak ik verveeld of dan staat het te ver van me af. Net zo goed als dat ik niet goed over koetjes en kalfjes kan praten kan ik het niet laten bij ‘standaard, binnen de paden’ als het over beeld gaat.

Ik wil een verhaal, niet alleen maar ‘prachtig’ (al komt dat ook vaak genoeg uit mijn mond over andermans werk) Dus ja ik wil de schoonheid van de wereld graag laten zien. Soms wil ik schreeuwen tegen mensen die daar zonder te kijken overheen lopen of te druk met andere dingen zijn. HALLO KIJK! Maar niet over een uitgestippelde weg daar naar toe maar onderzoekend, vragen in de schoot werpend!

Nou dat noem ik wel een samenkomst van dingen, in al deze dingen zit diezelfde drive om verder te gaan met het onderzoek naar schoonheid, hoever kun je gaan? Ver, denk ik, als het een goed verhaal heeft, als een toeschouwer er een verhaal bij kan maken.


Lees verder