Creativiteit

naar aanleiding van ‘doen’ en een puntpaprika

Bloggen is vooral doen, fotograferen is ook vooral doen. Wat nu als je ‘op allebei zit’.. Ik las toevallig net een blogpost van Karin over ‘doen’ en een ‘ een doener zijn’. Ik ben ook een doener, ik wil graag maken, veel! Momenteel zit ik middenin een module stilleven, in het begin dacht ‘ik weet niet of ik dit leuk ga vinden, de hele dag prutsen met licht en schaduwtjes. Eenmaal een paar keer gedaan kreeg ik de smaak te pakken. Gisteren ging ik verder met mijn module-opdracht: ‘A plastic statement’ en was ik zomaar de halve dag bezig geweest met een plastic soepje en ’s avonds was ik nog niet tevreden, wel mooi maar hij matchte niet met de andere foto’s uit de serie. Dus vandaag weer aan de slag, licht verbeterd en tadaa 1 foto erbij:
plastic soup

Soup – your stuff topped with some fresh vegetables

Vervolgens lag er nog een puntpaprika in de koelkast waarvan ik zei ‘nee die kunnen we nog niet opeten, die wil ik nog fotograferen’ (omdat ‘ie zo mooi was), uiteindelijk is dat een beetje uit de hand gelopen (de puntpaprika is uiteindelijk getransformeerd naar een gedroogde peper):

Paul the pepper has passed away

Today our lovely pepper Paul had passed away..

Daarnet zat ik nog te knippen in tijdschriften voor de opdracht waar we morgen mee aan de slag gaan in de studio. Bladerend door de food-tijdschriften, loopt mij het water in de mond, niet alleen van de smakelijkheid maar van ‘dat wil ik doen, de puurheid van de smaak vastleggen’ zodat mensen er net zo verrukt ervan raken als ik.

Dus ja doen, maken, hop en dan is die energie er vanzelf!


Lees verder

Je eigen rotheid

‘Je eigen rotheid moet bijna naar buiten komen’ zei Erwin Olaf in een foto-tijdschrift wat ik gisteren las. Wat je ook maar schept, je eigen rotheid sleept je erdoorheen of maakt je werk tot wat het is, tot iets. Het is maar net hoe je het wilt zien.
Anyway, deze meneer weet verdomde goed hoe je van rotheid iets moois maakt.


Lees verder

Je eigen waarden in ere houden


Volharding, daar ging het artikel over wat ik las. En dat begint volgens Margaret Wheatley met ‘het juiste werk’. ‘Je eigen waarden in ere houden en je integriteit tot uiting brengen.’  Sommigen doen dit bijna automatisch en zeggen ook ‘ik kan niet anders’ en anderen vinden hun weg door eerst een tijdje door een landschap te rijden waarin ze zich niet thuis voelen en komen uiteindelijk ook op de juiste weg. Zolang je je ogen openhoudt.

Het was een boeiend artikel (voor wie het nog wil lezen: tijdschrift Ode, november/december 2012) over wat volharding betekent maar ook wat het soms lijkt te betekenen. Niet doorgaan enkel voor de vruchten maar doorgaan omdat het zin heeft en die zinnigheid bestaat nooit alleen maar uit de zichtbare vruchten. ‘hoop is niet de overtuiging dat iets goed zal aflopen, maar de zekerheid dat iets zinnig is, ongeacht de afloop’. (Vaclav Havel, leider van de fluwelen revolutie)

Ik ben op weg naar de ruimte waarin ik mijn waarden in ere kan houden. Het moment waarop ik angstig wordt is het moment waarop ik naar de zogenaamde ‘toekomstige vruchten’ kijk. Anderzijds kunnen die vruchten me geen bal schelen, want als je eenmaal zo’n vrucht hebt, tja wat moet je er mee, meestal wil ik vervolgens weer iets nieuws maken.

Ik werk niet toe naar een vaste baan, een huis, een weet-ik-wat toe. Ik wil zorgen dat mijn hart zoveel mogelijk open blijft staan en dat ik ruimte blijf houden voor verandering, om door te gaan. Door te gaan, ook al weet ik niet hoe het afloopt of het iets oplevert maar zinnig is het wel.

Idealistisch of naïef?  Nee, lijdzaam de dingen volgen die niet in jouw eigen waarden liggen vind ik naïef.
Idealistisch ook niet, volhouden ‘wat er ook gebeurt zonder verwachtingen te hebben met betrekking tot mogelijke vruchten’ ten behoeve van anderen.

Goed, dit was mijn spreekbeurt, in de zin van, het komt er qua schrijfkwaliteit misschien niet het beste uit maar het is iets wat een zekere felheid, energie in me oproept en kwijt moet in een stukje tekst. Bij deze.

(en het uit zich ook in foto’s, de foto is niet iets wat ik nog had liggen maar daarstraks gemaakt omdat ik ook in mijn vrije weekend (tussen twee modules in) honger heb naar nieuw beeld maken. Dat leek me overigens wel een goed teken.)


Lees verder

De zondag omarmd

De zon was niet te zien vanochtend.Toch is het zondag en besloot ik om toch naar buiten toe te gaan. Voor mezelf, weliswaar met een camera maar als ik niks tegenkwam dan was het ook niet erg. Natuurlijk kwam ik wel iets tegen, ik kom altijd iets tegen, hoe dicht bij huis ook.

Iets wat ik tot van de zomer nog min of meer als hobby deed, daar volg ik nu een opleiding voor en wil ik uiteindelijk mijn vak van maken en dat vind ik het einde, daar ga ik voor.

Nou niks mis mee toch, nee inderdaad. Er is niks mee maar het is even schakelen. Veel oefenen, 1 lesdag in de week, veel opdrachten maar ook verslagen maken. Naast 4 dagen werken is dat best pittig en ik merk dat ik andere (ook leuke) dingen moet laten, anders kan ik het niet bolwerken. De laatste dagen zat ik daar maar mee te worstelen maar nu ben ik er uit.

Die drive waar ik het laatst over had, die is zo sterk, dit is wat ik het liefste wil. Ik wil niet aankloten en half half. Ik moet hier voor gaan en andere dingen/ideeën blijven wel op de plank liggen. Ik las eens ergens in een interview met Matthijs van Nieuwkerk dat hij elke avond op tijd in bed lag en niet dronk om elke dag zo’n programma te kunnen maken. Je moet er wat voor over hebben om te kunnen knallen.

Daarom heb ik de zondagochtend omarmd, vroeg op om even buiten te kunnen zijn, plaatjes te schieten (gewoon voor mezelf en voor jullie) om vervolgens op tijd achter mijn bureau dingen te kunnen doen, om als de donder een vakidioot te worden!

 

 


Lees verder

#WOT Is het kunst of kan het weg?


Kunst * het maken van unieke creatieve dingen, zoals een schilderij of een beeld, of de producten zelf ~ Het is niet mogelijk een determinerende definitie te geven, omdat kunst een sociologisch, psychologisch én historisch gebonden begrip is. En dus continu in beweging. Kunst is in die zin een verzamelbegrip voor het totaal aan kunstuitingen ~ iets moois dat door mensen gemaakt is

Soms zijn er hokjes of kaders nodig om te begrijpen hoe de meesters van vroeger het hebben gedaan, ‘kunstgeschiedenis’. Op het ogenblik verdiep ik me voor mijn studie fotografie weer in de verschillende kunststromen, verbanden zoeken tussen kunstenaars en fotografen. Fotografie is een ‘buitenbeentje’, er waren of zijn nog steeds hele discussies over of je fotografie tot kunst mag berekenen en bewerkte foto’s en al die apps met filters. Dat zal altijd wel zo blijven.

Persoonlijk houd ik (ook al gebruik is ze toch regelmatig) niet van labels. Ik maak veel, foto’s, collages, tekeningen, toch noem ik mijn werk geen kunst. Authenticiteit, jouw verhaal die jouw werk uniek maakt. De trucs zijn niet nieuw, niet uniek, wat jij ermee doet wel. Het hoeft voor mij geen kunst te heten, het is mijn werk, het zijn mijn verhalen en dat alles heeft zich afgespeeld/speelt zich af in een bepaalde tijd. Andermans werk hoeft voor mij ook geen kunst te heten. Ik vind de natuur ook meesterlijk, het is de verwondering die hier een grote rol speelt. Soms kun je dat precies aanwijzen, zoals Rembrandt een meesterlijk in licht was. Soms kun je er niet de vinger opleggen, dan spreekt het verhaal, het werk en jouw verwondering daarover.

Ach en wat ze ervan vinden als ik dood ben.. zal mij een worst wezen.

WOT is een initiatief van Karin Ramaker

(De titel niet zelf bedacht, is een uitspraak van ‘Henk en Ingrid’)


Lees verder

Het liefst nu, nu, nu


Ambitie * streven om een betere positie te krijgen ~ Is veeleisend ten aanzien van de doelen die hij/zij aan zichzelf stelt en wil continu het beste uit zichzelf halen ~ Ernaar streven hogerop te komen in de organisatie

Ja en het liefste nu, nu, nu! ’s Ochtends vroeg foto’s maken? Terug in huis, natte schoenen en broek uit, droge kleren aan, koffie en foto’s bekijken en bewerken en even wat uploaden. Ja en wanneer ga ik nu eens met mijn eigen site bezig? Even kijken naar een geschikt thema, oja dit is eigenlijk precies wat ik wil, hop theme aanschaffen en liefst meteen er mee bezig. Zo gaat het af en toe (lees: regelmatig) bij mij, mijn enthousiasme gaat er met me van door. Dan moet ik mezelf weer aan de haren terug slepen om ook de dingen te doen die ik oorspronkelijk gepland had.

Hogerop in een organisatie, een betere positie, dat zijn niet zozeer dingen die ik nastreef. Werken op een manier waarbij ik vergeet dat het werken is, anderen helpen met iets waar ik goed in ben, continu het beste uit mezelf halen, dat is wat ik nastreef.

En daarom moet soms de rem er even op, ding voor ding, niet bang zijn dat men wegloopt, ademhalen. Niet bang zijn dat mijn ambitie wegloopt, mijn droom ligt voor mijn voeten, sterker nog, ik sta  er midden in, tussen de steigers.

Oja slapen.. goed plan.

 

 


Lees verder

Ik wil een verhaal, niet alleen maar ‘prachtig’

Natuurlijk, komt alles weer eens samen. Dat gebeurt me de laatste tijd vaak en ik begin er plezier in te krijgen. Het zijn geen grote dingen hoor maar wel dingen die je een kant op sturen, maar die kleintjes he, die vormen het grote geheel.
Wat komt dan samen Agnes? Nou, in de blogpraat van deze week stond de vraag ‘Wat is je schrijfstijl’ centraal. Naar aanleiding daarvan schreef Jacob Jan een blog over welke stijlen we zoal tegenkomen in blogland. Ik kon mijn hokje nog niet meteen vinden dus werden er nog wat aanvullingen gedaan. Niet dat je nu meteen in een hokje hoeft worden gestopt maar als je zoekende bent kan het soms verhelderd zijn als je ze op een rijtje hebt. Net zoals je portretfotografen, documentaire-fotografen en modefotografen hebt en ik komende tijd ga onderzoeken welk type fotografie mij het meest boeit en waar ik het meeste in kwijt kan.

Ik gaf in het kader van mijn opleiding een presentatie over fotograaf Carl de Keyzer, zijn kracht zit in de dubbele bodems die hij in zijn beelden weet te verstoppen. Vanaf een afstandje zie je een mooi landschap maar hoe dichterbij je komt, hoe langer je kijkt, hoe meer vragen het beeld oproept.

foto: Carl de Keyzer uit tentoonstelling ‘Moments before the flood’ (2012)

In mijn persoonlijk ontwikkelingsplan schreef ik over wat mijn weg in de fotografie tot nu toe was geweest. Het begon met alles fotograferen wat los en vast zat (mijn eerste camera kocht ik omdat ik die nodig had bij de tekenlessen). Daarna had ik dat wel gezien en mede door wat er op dat moment in mijn leven gebeurde werd het een instrument waarmee ik mijn verhalen vertelde en de gebeurtenissen verwerkte.

Vanochtend had ik het met collega’s over de fotografie die je veel op Pinterest ziet. Ik noem het de gemakkelijke fotografie, kan handig zijn voor moodboards, bepalen van sferen of als je even geen zin hebt in moeilijke beelden. Maar dat is niet mijn weg, dan raak ik verveeld of dan staat het te ver van me af. Net zo goed als dat ik niet goed over koetjes en kalfjes kan praten kan ik het niet laten bij ‘standaard, binnen de paden’ als het over beeld gaat.

Ik wil een verhaal, niet alleen maar ‘prachtig’ (al komt dat ook vaak genoeg uit mijn mond over andermans werk) Dus ja ik wil de schoonheid van de wereld graag laten zien. Soms wil ik schreeuwen tegen mensen die daar zonder te kijken overheen lopen of te druk met andere dingen zijn. HALLO KIJK! Maar niet over een uitgestippelde weg daar naar toe maar onderzoekend, vragen in de schoot werpend!

Nou dat noem ik wel een samenkomst van dingen, in al deze dingen zit diezelfde drive om verder te gaan met het onderzoek naar schoonheid, hoever kun je gaan? Ver, denk ik, als het een goed verhaal heeft, als een toeschouwer er een verhaal bij kan maken.


Lees verder

Ook al is dat kwetsbaar, niet elegant


Begin dit jaar ben ik naast mijn website deze weblog begonnen. Als een scheiding tussen mijn fotografie en mijn wat uitgebreidere schrijfexperimenten. Daarom hanteerde ik de titel ‘Wat verder ter tafel komt maar nog niet in de etalage hoeft’. Bescheidenheid, ‘verwacht nog niet teveel van me, ik ben nog aan het experimenteren’. De laatste tijd lees ik veel blog’s en discussie over zakelijk bloggen en persoonlijk bloggen en de algehele conclusie die daaruit komt is, ‘laat maar je maar zien, ook al is dat kwetsbaar, niet elegant maar het is zoals het is’

De harde scheiding tussen zakelijk en persoonlijk vervaagt langzaam. Iedereen is nieuwsgierig naar elkaars verhalen, de ontwikkelingen die we doormaken Ook in mijn fotografie ontdekte ik een lijn, een lijn van ontwikkeling van ‘fotograferen van alles wat los en vast zit naar een manier van verwerken van de dingen die ik meemaak.’ Ik dacht daarbij na over ‘wat is dat dan toch waarom ik zo graag wat ik maak wil delen?’ Omdat ik de verbinding wil aangaan, nieuwsgierig naar andermans verhalen en mijn eigen verhalen wil vertellen aan de ander en dat doe ik met mijn beeld- en schrijfkracht.

Daarom nu ‘wat verder ter tafel komt en ik graag wil delen’. Soms wat ruw, soms kwetsbaar, soms fel, soms afvragend, wat dan is.

Inspirerende initiatieven:

Mijn moment van Punkmedia
Elja Daae
Karin Ramaker

 


Lees verder