Creativiteit

en wat doe jij in het dagelijks leven?

De ene keer zeg ik dat ik redacteur ben, de andere keer illustrator, vormgever of fotograaf. Als de setting ernaar is en ik denk dat de persoon met wie ik praat er wel voor openstaat dan zeg ik ‘ik doe meerdere dingen, zoals..’.

Ik heb eigenlijk een beetje een hekel aan deze vraag. Ten eerste, omdat ik niet graag heel lang over mezelf praat en liever naar de ander luister. (Een blog erover schrijven doe ik blijkbaar wel graag) Daarnaast vergt het altijd enige uitleg en wordt het dus al gauw een lang verhaal. Daarbij is het altijd een beetje afwachten hoe iemand op ‘meerdere dingen’ reageert. Het schept soms hoge verwachtingen of verwarring of mensen lijken juist teleurgesteld dat het niet 1 duidelijk ding is. Ook als mensen vragen ‘hoe het met mijn fotografie is’ en ik er een tijdje niet mee bezig ben geweest, dan lijkt er een teleurstelling te zijn.

Misschien is dat wel niet zo en zit de teleurstelling vooral in mezelf. Ben ik dan niet goed genoeg in 1 ding, heb ik niet de discipline voor 1 ding, ben ik wispelturig, een flierefluiter? Daarnaast heb ik ook weleens het gevoel dat ik nergens bij hoor, geen échte fotograaf, geen échte illustrator, geen échte redacteur, zoals anderen dat (in mijn ogen) wel zijn, logisch, die doen dus ook maar 1 ding. Bovendien wordt een vakman of vrouw zijn in de praktijk vaak gelinkt aan gespecialiseerd zijn in 1 ding. (meer…)


Lees verder

Die slak was ik natuurlijk zelf

Ik was zestien en op een muziekcursus in de zomer met andere jongeren. Een van de creatieve activiteiten die we deden was, gedichten schrijven. Tot dat moment schreef ik eigenlijk nooit zoveel. Ja in een dagboek en soms voor een jongerendienst in de kerk maar dat laatste was eigenlijk meer teksten bij elkaar zoeken. Stiekem was daar al wel een kleine drang ‘zelf willen schrijven’ maar ja ik was zestien en durfde natuurlijk niet tegen de pastor te zeggen,’zeg, ik zou graag zelf iets willen schrijven, kan dat?’ (meer…)


Lees verder

De boeken van Keri Smith

De beste boeken om je actief te houden zijn als je het mij vraagt de boeken die je zo nu en dan eens uit de kast pakt, in bladert en waarna je in actie komt. Ik heb momenteel alleen de spullen die ik nodig heb in huis, de rest zit (tijdelijk) in een opslag. Ik moet eerlijk zeggen, ik mis ze niet die spullen, conclusie: Dus er kan nog wel wat opgeruimd worden. (meer…)


Lees verder

Een man van nu

Uitgelachen werd hij, niet serieus genomen, jarenlang. Omdat hij een meerde keren van stijl veranderde. Hij begon bij de (klassieke) jazz bij Donald Bird, ging experimenten met synthesizers en elektronische muziek, maakte nummers met disco-invloeden, funk en hiphop.

Een pionier die z’n eigen kop durft te volgen ongeacht wat er hoort of wat men vindt. Iemand die durft te experimenteren en daarmee grondlegger is van veel muziek van nu. Hij is origineel en creatief, speelt met jonge muzikanten.

Afgelopen zaterdag zagen we hem live in de Oosterpoort, Herbie Hancock. Niets aan hem laat zien dat hij zevenenzeventig is. Alles aan hem laat zien dat hij een man van nu is.

Als ik me weer eens schuldig voel als ik met heel iets nieuws, iets anders dan anders begin, zal ik aan Herbie denken.


Lees verder

Inktober

Ik deed mee aan #inktober deze maand, dat komt neer op: elke dag een tekeningetje van inkt. Ik deed dat (voornamelijk) met linosnedes in combinatie met inkt en potlood. Ik wilde mezelf uitdagen of ik daar elke dag iets van kon maken en gaandeweg ontstond ook de uitdaging om proberen met dezelfde lino/stempel een ander beeld te maken. Het zijn er geen dertig geworden maar toch een aardige maand-verzameling:

(meer…)


Lees verder

wereldjes

Wereldjes ontstaan,
het grafiet maakt vormen op papier,
dikke lijnen die straks groeven worden.
dan komen de vragen, wat gaat weg en wat blijft?
de antwoorden worden nog even aangezet door het potlood.
Grafiet drukt op het linoleum tot de route uitgezet is
en de guts zijn weg vindt door het rubber
wat gaat weg en wat blijft, soms een heroverweging
het ontstaat
dan is er de inkt, die de wereld zichtbaar maakt en drukt het op papier.
Het is daar,
de wereld van vandaag.


(meer…)


Lees verder

Negatief

Altijd is er een negatief, om te kunnen zien wat zich aftekent, om zaken te kunnen onderscheiden. Licht en donker. Beide zijn nodig voor het scheppen van nieuwe vormen. Beide zijn nodig om te kunnen zien wat je eerst niet zag, om te weten wat het betekent.

Een blogpost in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een initiatief van Karin Ramaker.


Lees verder

paadjes

Paadjes. Soms groeit een paadje uit tot een straat of een weg, soms loopt het dood. Onlangs ben ik een nieuw pad ingeslagen door te verhuizen. Een pad die je van te voren op de kaart hebt bekeken en waarvan je denkt dat het weleens een goed pad zou kunnen zijn. Helemaal zeker wist ik het niet. Het was ergens bekend gebied maar van zoveel jaar geleden en zoveel jaar geleden was ik zoveel jaar jonger. Dus hoe zou dat zijn met al mijn kennis en ideeën van nu? De enige mogelijk om erachter te komen is: ervaren.
(meer…)


Lees verder

koffie met gemoedelijkheid

‘het is hier allemaal niet zo hip, wat is dat fijn zeg’

We struinen wat door de haven van Lauwersoog, ik ruik de ziltigheid van de zee. Hier en daar wat toeristen en aan de overkant ligt Schier, het eiland die je zo over fietst maar waar ik wel drie weken kan vertoeven. Struinend, fietsend, lopend, verwonderend, met je voeten in het zand staand en kijkend en voelend hoe eenvoudig het leven kan zijn.

Die zaterdag gingen we niet naar Schier, hoewel de verleiding om zo de boot op te stappen groot was. Dat komt, het is dichtbij. Nu wandelden we door de haven, dronken koffie en haalden vis.
Waar de één de stad nodig heeft om tot een roman, een schilderij of een lied te komen, heb ik een bepaalde mate van saaiheid nodig. Bleek, of eigenlijk wist ik het al maar was het verdrongen door drukte. Al voelt het voor mij niet saai, veel mensen vinden Denemarken saai, voor mij is er genoeg te zien en te ontdekken.

Ik hoef niet altijd maar geëntertaind of overdonderd te worden door een of ander de-koffie-kan-niet-gek-genoeg-concept. Juist die minder hoge mate van prikkels wakkert mijn verwondering aan, mijn zien, mijn creatief zijn, doen met wat er is. Doe maar gewoon koffie met wat gemoedelijkheid, daar word je niks niet minder van. Bij tijd en wijle even de stad opzoeken om dan vervolgens de mogelijk te hebben om weer terug te kunnen keren naar de rust en de eenvoud. Overigens is die eenvoud heel rijk. Rijk aan innerlijke vreugde en tevredenheid.

Een blogpost in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een initiatief van Karin Ramaker.


Lees verder