Creativiteit

ertussenin

‘ze kijken alleen maar op die smartphones tegenwoordig maar echt kijken doen ze niet meer, zelfs m’n eigen zoon niet, verdomme!’ beklaagde hij zich tegen het winkelpersoneel. (meer…)


Lees verder

Goed kijken

Met de rakel verdeel ik de witte verf over de zeef voor de laatste laag, de ijstoppen. Ik til de zeef op. Shit. Sjabloon vergeten.. Ik heb daarnet een heel wit vlak over mijn landschap heen gedrukt. (meer…)


Lees verder

Zo eentje in mijn straatje

Er kwam een mooie vacature voorbij, zo eentje waar er niet zo veel van zijn. Het enige vervelende was dat ik naar een bericht van een paar weken geleden op Linkedin zat te kijken en de termijn dus al verstreken was. Oja en ik was eigenlijk tien jaar te oud, ze zochten iemand die net afgestudeerd was. (meer…)


Lees verder

en wat doe jij in het dagelijks leven?

De ene keer zeg ik dat ik redacteur ben, de andere keer illustrator, vormgever of fotograaf. Als de setting ernaar is en ik denk dat de persoon met wie ik praat er wel voor openstaat dan zeg ik ‘ik doe meerdere dingen, zoals..’.

Ik heb eigenlijk een beetje een hekel aan deze vraag. Ten eerste, omdat ik niet graag heel lang over mezelf praat en liever naar de ander luister. (Een blog erover schrijven doe ik blijkbaar wel graag) Daarnaast vergt het altijd enige uitleg en wordt het dus al gauw een lang verhaal. Daarbij is het altijd een beetje afwachten hoe iemand op ‘meerdere dingen’ reageert. Het schept soms hoge verwachtingen of verwarring of mensen lijken juist teleurgesteld dat het niet 1 duidelijk ding is. Ook als mensen vragen ‘hoe het met mijn fotografie is’ en ik er een tijdje niet mee bezig ben geweest, dan lijkt er een teleurstelling te zijn.

Misschien is dat wel niet zo en zit de teleurstelling vooral in mezelf. Ben ik dan niet goed genoeg in 1 ding, heb ik niet de discipline voor 1 ding, ben ik wispelturig, een flierefluiter? Daarnaast heb ik ook weleens het gevoel dat ik nergens bij hoor, geen échte fotograaf, geen échte illustrator, geen échte redacteur, zoals anderen dat (in mijn ogen) wel zijn, logisch, die doen dus ook maar 1 ding. Bovendien wordt een vakman of vrouw zijn in de praktijk vaak gelinkt aan gespecialiseerd zijn in 1 ding. (meer…)


Lees verder

Die slak was ik natuurlijk zelf

Ik was zestien en op een muziekcursus in de zomer met andere jongeren. Een van de creatieve activiteiten die we deden was, gedichten schrijven. Tot dat moment schreef ik eigenlijk nooit zoveel. Ja in een dagboek en soms voor een jongerendienst in de kerk maar dat laatste was eigenlijk meer teksten bij elkaar zoeken. Stiekem was daar al wel een kleine drang ‘zelf willen schrijven’ maar ja ik was zestien en durfde natuurlijk niet tegen de pastor te zeggen,’zeg, ik zou graag zelf iets willen schrijven, kan dat?’ (meer…)


Lees verder

De boeken van Keri Smith

De beste boeken om je actief te houden zijn als je het mij vraagt de boeken die je zo nu en dan eens uit de kast pakt, in bladert en waarna je in actie komt. Ik heb momenteel alleen de spullen die ik nodig heb in huis, de rest zit (tijdelijk) in een opslag. Ik moet eerlijk zeggen, ik mis ze niet die spullen, conclusie: Dus er kan nog wel wat opgeruimd worden. (meer…)


Lees verder

Een man van nu

Uitgelachen werd hij, niet serieus genomen, jarenlang. Omdat hij een meerde keren van stijl veranderde. Hij begon bij de (klassieke) jazz bij Donald Bird, ging experimenten met synthesizers en elektronische muziek, maakte nummers met disco-invloeden, funk en hiphop.

Een pionier die z’n eigen kop durft te volgen ongeacht wat er hoort of wat men vindt. Iemand die durft te experimenteren en daarmee grondlegger is van veel muziek van nu. Hij is origineel en creatief, speelt met jonge muzikanten.

Afgelopen zaterdag zagen we hem live in de Oosterpoort, Herbie Hancock. Niets aan hem laat zien dat hij zevenenzeventig is. Alles aan hem laat zien dat hij een man van nu is.

Als ik me weer eens schuldig voel als ik met heel iets nieuws, iets anders dan anders begin, zal ik aan Herbie denken.


Lees verder

Inktober

Ik deed mee aan #inktober deze maand, dat komt neer op: elke dag een tekeningetje van inkt. Ik deed dat (voornamelijk) met linosnedes in combinatie met inkt en potlood. Ik wilde mezelf uitdagen of ik daar elke dag iets van kon maken en gaandeweg ontstond ook de uitdaging om proberen met dezelfde lino/stempel een ander beeld te maken. Het zijn er geen dertig geworden maar toch een aardige maand-verzameling:

(meer…)


Lees verder

wereldjes

Wereldjes ontstaan,
het grafiet maakt vormen op papier,
dikke lijnen die straks groeven worden.
dan komen de vragen, wat gaat weg en wat blijft?
de antwoorden worden nog even aangezet door het potlood.
Grafiet drukt op het linoleum tot de route uitgezet is
en de guts zijn weg vindt door het rubber
wat gaat weg en wat blijft, soms een heroverweging
het ontstaat
dan is er de inkt, die de wereld zichtbaar maakt en drukt het op papier.
Het is daar,
de wereld van vandaag.


(meer…)


Lees verder