Blog

Uit logeren


‘Onze verlangens en de werkelijkheid vallen nooit samen, de dingen zijn niet zoals we ze zouden willen hebben en niet volledig te sturen.’ – Antoine Mooij in Flow nr. 6, 2012

Zijn we niet allemaal een tijdje uit logeren?
Te gast op moeder aarde
brengen we een tijdje door
en zoals logeren gaat,
soms net iets anders dan voor ogen.
Je raakt iets kwijt, je laat iets liggen,
je had iets gehoopt wat niet gebeurt.
Soms kun je het oplossen,
soms ook niet.
‘het is nu even niet anders’
‘het is nu zo’
‘het is nog niet’
‘het is niet meer’
wisselen elkaar af
laat ze bij je logeren
zolang nodig is
‘hoi, stom dat je er bent maar hier heb je een bed’
totdat je elkaar de hand schudt en zegt ‘tot ooit vriend!’

 


Lees verder

#WOT ‘mensenmens’: enkel jeuk of..?


Mensenmens * ‘Ik ben een mensenmens’.

Het wekt de indruk dat je naast enkel mens zijn ook ‘mens pro’ zou kunnen zijn. Het staat dan wel niet in het woordenboek maar na wat googlen ben ik erachter wat er mee bedoeld wordt. Mensen die als hobby ‘in dialoog zijn met mensen’ hebben en hoe ze dat doen graag benoemen, benadrukken.

In eerste instantie leverde het jeuk op, de term. Zou ‘mens zijn’ niet genoeg zijn? Hoe dan ook, ieder mens kent wel minimaal 1 mens met wie die graag omgaat. De een besteed er het liefste de hele week in dialoog met mensen of er zijn er die er zelfs hun werk maken en andere mensen beperken zich tot een paar en observeren liever en zijn daarmee nog steeds mens.

In tweede instantie begrijp ik het ook wel. Ik ging namelijk nadenken over de term  ‘beelddenker’ die ik zelf in mijn twitterbiografie heb staan nl. Tja, wat wil ik daar eigenlijk mee zeggen, wil ik iets benadrukken nog naast de termen fotografie en vormgeving? Het is een manier van denken, iets waar ik kracht uithaal, het is iets wat belangrijk voor me is. Het helpt me bij het kijken naar dingen en bij de vertaling van ingewikkelde dingen in het leven. Kortom het beelddenken hangt als een gereedschap in mijn biografie zoals de kwasten in een atelier van een schilder hangen. Daarmee wek je nieuwsgierigheid, interesse.

De term is dus wat ongelukkig gekozen.. that’s all.

 

Wat is WOT?


Lees verder

#WOT Zien


Zien * aanschouwen, kijken, beschouwen, bezichtigen, bijwonen, ervaren, waarnemen, overwegen, letten, uitstaan, proberen

Als ik niks had gezien had ik geschreven dat vandaag een gewone werkdag was geweest.

Maar dan had ik niet gezien wat ik vandaag gezien heb. Een Ufo? Nee geen ufo. Niet gezien als in kijken maar gezien als in alert zijn, kijken naar wat de dag bracht zonder iets te vinden of bij een gedachte te blijven.
De dag brengt altijd iets goeds maar ik ben niet altijd thuis. Vandaag probeerde ik zo lang mogelijk thuis te zijn met de deur open.
Kijken, luisteren naar wat er is, ondertussen gewoon werken, vertrouwend op wat er door de deur naar binnen en naar buiten gaat. Dus ik zag waar kleine dingen vandaan kwamen, hun weg gingen in een groter geheel.

Zien, ik vond het al fascinerend maar je kunt het nog zoveel breder of dieper zien.

WOT – Write on thursday

 


Lees verder

Kijk mens!


Zoekend naar woorden,
liefst zonder woorden,
de beelden spreken zelf.

Maar mijn hart schreeuwt,
kijk mens, en voel in je hart
zie hoe de natuur zijn weg gaat
gegrond met zijn wortels,
verbonden met zichzelf.
We zijn het vaak vergeten
maar kijk en zie dat we
in wezen
niet anders zijn dan natuur.

De volledige set foto’s van Denemarken: http://www.flickr.com/photos/agnesswart/sets/72157631235553416/

en ik kan er nog wel veel meer over vertellen maar dit is de essentie.


Lees verder

‘Jouw tijd komt nog wel’

is een uitspraak die in wezen nergens op slaat, wanneer is het jouw tijd en hoezo moet die nog komen? Mijn tijd is vanaf dat ik geboren ben tot het moment dat ik dood ga. Maar eigenlijk is het geen tijd maar is het volgens mij ruimte.
‘en hoe kom je daar nu zo ineens op Agnes?’
Nou, ik dacht vanmiddag, goh mijn tijd is zeker aangebroken. Er zijn veel keuzes die gemaakt moeten worden, kansen die gegrepen moeten worden. Dat is soms lastig, het kost energie maar het levert ook energie op, vooral het merken van ‘ja dit is de weg die ik wil bewandelen, hier ligt mijn kracht, ik ga dit doen!’

En die ja is daar niet ineens plotsklaps aan komen waaien. Die heeft eerst ergens bovenin de lucht gecirkeld, ongeveer daar waar je hem niet kan zien maar wel weet van ‘ik moet wellicht van richting veranderen’. En die ‘ja’ had het natuurlijk allang gezien, er is nog geen ruimte om te landen dus ik blijf nog maar even in de lucht.
Zolang hij zich nog niet laat zien ga ik gewoon door met waar ik mee bezig ben. Langzaam maar zeker komt het dichterbij, verschuiven ondertussen de puzzelstukken op aarde en en duurt het nog even voordat ik zelf inzie waar het stukje in moet landen om naar dat pad te kunnen waar ik graag heen wil.

‘oh dat klinkt als een leuk verhaaltje, als het allemaal zo makkelijk was..’
Het klinkt leuk en het is ook leuk maar niet altijd hoor. Als ik weer eens ongeduldig ben, als het allemaal net niet zo is als ik voor ogen heb, als ik het gevoel hebt dat ik niet echt gemaakt bent voor de dingen die ik op dat moment doe. Dan denk ik ‘zo en nu is het klaar wil ik het anders’.

Zolang ik geduldig ben, komt daar iets. Zolang ik blijf doen, is er een beweging en kan ik zien en ruimte maken. Zien ‘wat er schittert in mijn tijd, in mijn ruimte’. Zo subtiel een eerste zonnestraal is in de vroege ochtend, zo subtiel de avondgloed soms slechts een paar milimeter van de wereld bedekt, zo subtiel kan jouw tijd zijn.

Uitermate fascinerend vind ik het..


Lees verder

#WOT Soms komen ze met z’n allen


Tijdelijk * voor een beperkte tijd, niet permanent

Ze volgen elkaar op
in hoog tempo,
dan is er een deadline die gehaald moet worden.
Soms komen ze met z’n allen
om een statement te maken.
Een andere keer in een ritme
om te verduidelijken.
Of de kleintjes worden gestuurd,
voor enige subtiliteit
of voor hen die ogen op steeltjes hebben,
ze zijn zeer geliefd, kunnen niet zonder elkaar,
de kleintjes vormen de groten.
ze nemen je mee,
als een moeder met een kind,
‘kom maar, nu gaan we verder’
ze nemen je mee,
op weg.

 

Write On Thursday, WOT is een initiatief van Karin Ramaker.


Lees verder

Ontbozen en gestaag doorgroeien


Afgelopen weekend lag ik ’s avonds in bed en dacht ik aan de plant die ik die dag verpoot had in de tuin. Ik had wat medelijden, de scherpe spade waarmee hij uit de grond werd getild, weggerukt uit zijn omgeving, om een eindje verderop weer in de grond gezet te worden.
De plant kromp niet ineen, liet niet accuut zijn bladeren vallen, niks van dat alles.
Nou ja niks van dat alles.. de groei zal ongetwijfeld even stagneren, de plant zal moeten acclamatiseren en zich weer wortelen in voor hem nieuwe stuk grond.
Anders dan de plant in de grond is een mens in een kantooromgeving. Ik ervaar dikwijls boosheid in mensen, boos op veranderingen, boos op de mensen achter die veranderingen. De veranderingen houd je niet tegen, meegaan en blijven ontwikkelen of zwaaien en een andere weg inslaan. Toevallig las ik ditzelfde weekend een column in het blad ‘Ode’ over ‘ontbozen’, waarin Lisette Thooft schrijft ‘…die groei verloopt niet gladjes maar gaat wel gestaag door’. Ik voel me wel verbonden met de plant, in de zin van: het is allemaal best heftig, veel veranderingen, het voelen van alles wat verandering met zich meebrengt in mezelf en in anderen maar het is slechts een stukje van de weg naar een betere mensheid. Een waardevol stukje, iets wat nu gebeurt.
En ik, ik zit er met mijn neus bovenop en groei mee met slag en stoot, zonder enige zekerheid. Hoezo anders dan de plant..

Ja en waarom moet jij er dan nog weer wat over zeggen Agnes, want we kunnen toch naar die plant kijken en dat tijdschrift lezen. Ja dat kan zeker.
Mijn eigen ervaring is wat ik er aan toe wil voegen. Mensen met 30 jaar werkervaring observeren, de vergelijking met de verhuizing en groei van een plant en alles wat ik op dit moment voel verschuiven. Wordt vervolgd!


Lees verder

Ik was er wel hoor


Ha lieve verwondering,
ik heb je gemist.
‘Ik was er wel hoor’
Waar was je dan, het lijkt alsof ik je lang niet gezien heb.
‘Weet je nog,
gisteravond, op het terras tussen alle grappen en gelach..
of deze week nog,
ik overviel je in de trein, te midden van je tranen was ik daar
of langer geleden,
weet je nog, van die droom
of toen
in de mooie lange gang waar je een vertrouwde geur rook?’

oja

‘Wellicht allemaal wat veel de laatste tijd
maar ik was er
en je hebt me gezien
alleen wat weinig tijd voor een flinke knipoog.’

ah dat was het 😉


Lees verder

#WOT24 Flexibel


Flexibel * Zich gemakkelijk aan kunnen passen aan veranderende omgeving, werkwijzen, werktijden, taken, verantwoordelijkheden, beleidswijzigingen en gedragingen van anderen ~ De mate waarin het systeem kan worden aangepast aan nieuwe ontwikkelingen en behoeften.

Ik wilde eigenlijk schrijven, flexibel zijn gaat voor mij samen met openheid. Tot ik deze blogpost las. Flexibel zijn is misschien wel naar jezelf luisteren, bij jezelf blijven?

Dikwijls luisterend
naar wat ze zegt
verder horend,
langs wat hij wil horen.
Struinend het pad af,
zoekend naar verbinding,
hoor ik daar iets?
de deur op een kier,
zegt ze ja?
Ze zegt ja,
dan de deur kan open
Zegt ze nee dan verder luisterend
door de ruis,
naar wat is,
vanuit mij
naar jou,
telkens weer.


Lees verder

Uit het hart van een jonge hond


De laatste weken krijg ik (op een positieve manier) vaak de opmerking naar me toe geslingerd: ‘Ja jij bent nog jong’ die uitspraak lijkt zo normaal, in theorie is het ook gewoon zo, 28 jaar is jong. Maar toch, ben je niet zo jong als je je voelt? Het zal toch niet zo zijn dat het bekeken is als je 50 bent.. ‘nee natuurlijk niet maar ja het is crisis he en de arbeidsmarkt ja die zit dan niet meer op je te wachten.’ Opnieuw vroeg ik me af of dat eigenlijk wel zo is. Waarom zou je niet ook op je vijftigste opnieuw kunnen bekijken wat je het liefste doet, wie weet zijn dat meerdere dingen en is het tijd iets nieuws te kiezen. ‘ja maar huis, gezin etc’ is dan de vaak gehoorde reactie.

Wellicht ben ik een stronteigenwijs naïef broekie, toch ben ik blij dat ik heb meegekregen dat ik moet doen wat ik het liefste doe en het beste kan. Er wordt gezegd dat dit een kernmerk van mijn generatie is en als ik dan toch jong ben, wil ik namens de jonge honden tegen de oude wijzen zeggen: Grijp je kansen, die zijn er en het is nooit te laat, ga doen wat je wilt doen! Wij zitten heus ook nog op jullie te wachten, de mix van oud en jong maakt het nou juist interessant! Maar uiteindelijk moet je dit zelf ondervinden want al doende leert men, dus geen advies maar slechts een kreet van de jonge hond.

Ik zie de ruimte die ik nu krijg en merk dat ik de bewegingen die ik graag wil maken nu kan maken. Het gaat niet zonder slag of stoot maar het is machtig mooi, nu al, terwijl het echte bewegen nog moet komen, maar volgens mij is het ‘zien’ het halve werk. Dat brengt me terug naar mijn rode draad die vroeg begon met dingen maken, dingen zien en vastleggen in het allerdaagse die zo op het oog saai lijkt maar wel degelijk interessant is, het is maar net van welke kant je het bekijkt, hoe ver je kijkt, hoe lang je kijkt.. en dit brengt me weer terug bij mijn vorige post.

Mijn ouders zeiden altijd en nog steeds ‘dat komt vanzelf, eerst maar dit of dat..’  Vanzelf, vanzelf?!, ongeduldig dat ik was en nog weleens ben snapte ik daar niks van. ‘Hoe weet ik nu wanneer dat is..’
De laatste tijd begrijp ik dat wat beter, soms moet je eerst iets anders ondervinden voordat een ander puzzelstukje op z’n plaats kan vallen, soort van ‘unblock-me-spelletje’. Ik geloof dat mijn favoriete uitspraak van dit moment is ‘ we shall see what it brings’ en daarbij een glimlach.


Lees verder