Blog

De zondag omarmd

De zon was niet te zien vanochtend. Toch is het zondag en besloot ik om toch naar buiten toe te gaan. Voor mezelf, weliswaar met een camera maar als ik niks tegenkwam dan was het ook niet erg. Natuurlijk kwam ik wel iets tegen, ik kom altijd iets tegen, hoe dicht bij huis ook.

Iets wat ik tot van de zomer nog min of meer als hobby deed, daar volg ik nu een opleiding voor en wil ik uiteindelijk mijn vak van maken en dat vind ik het einde, daar ga ik voor.

Nou niks mis mee toch, nee inderdaad. Er is niks mee maar het is even schakelen. Veel oefenen, 1 lesdag in de week, veel opdrachten maar ook verslagen maken. Naast 4 dagen werken is dat best pittig en ik merk dat ik andere (ook leuke) dingen moet laten, anders kan ik het niet bolwerken. De laatste dagen zat ik daar maar mee te worstelen maar nu ben ik er uit.

Die drive waar ik het laatst over had, die is zo sterk, dit is wat ik het liefste wil. Ik wil niet aankloten en half half. Ik moet hier voor gaan en andere dingen/ideeën blijven wel op de plank liggen. Ik las eens ergens in een interview met Matthijs van Nieuwkerk dat hij elke avond op tijd in bed lag en niet dronk om elke dag zo’n programma te kunnen maken. Je moet er wat voor over hebben om te kunnen knallen.

Daarom heb ik de zondagochtend omarmd, vroeg op om even buiten te kunnen zijn, plaatjes te schieten (gewoon voor mezelf en voor jullie) om vervolgens op tijd achter mijn bureau dingen te kunnen doen, om als de donder een vakidioot te worden!

 

 


Lees verder

#WOT Is het kunst of kan het weg?

Kunst * het maken van unieke creatieve dingen, zoals een schilderij of een beeld, of de producten zelf ~ Het is niet mogelijk een determinerende definitie te geven, omdat kunst een sociologisch, psychologisch én historisch gebonden begrip is. En dus continu in beweging. Kunst is in die zin een verzamelbegrip voor het totaal aan kunstuitingen ~ iets moois dat door mensen gemaakt is

Soms zijn er hokjes of kaders nodig om te begrijpen hoe de meesters van vroeger het hebben gedaan, ‘kunstgeschiedenis’. Op het ogenblik verdiep ik me voor mijn studie fotografie weer in de verschillende kunststromen, verbanden zoeken tussen kunstenaars en fotografen. Fotografie is een ‘buitenbeentje’, er waren of zijn nog steeds hele discussies over of je fotografie tot kunst mag berekenen en bewerkte foto’s en al die apps met filters. Dat zal altijd wel zo blijven.

Persoonlijk houd ik (ook al gebruik is ze toch regelmatig) niet van labels. Ik maak veel, foto’s, collages, tekeningen, toch noem ik mijn werk geen kunst. Authenticiteit, jouw verhaal die jouw werk uniek maakt. De trucs zijn niet nieuw, niet uniek, wat jij ermee doet wel. Het hoeft voor mij geen kunst te heten, het is mijn werk, het zijn mijn verhalen en dat alles heeft zich afgespeeld/speelt zich af in een bepaalde tijd. Andermans werk hoeft voor mij ook geen kunst te heten. Ik vind de natuur ook meesterlijk, het is de verwondering die hier een grote rol speelt. Soms kun je dat precies aanwijzen, zoals Rembrandt een meesterlijk in licht was. Soms kun je er niet de vinger opleggen, dan spreekt het verhaal, het werk en jouw verwondering daarover.

Ach en wat ze ervan vinden als ik dood ben.. zal mij een worst wezen.

WOT is een initiatief van Karin Ramaker

(De titel niet zelf bedacht, is een uitspraak van ‘Henk en Ingrid’)


Lees verder

#WOT Waar voer je heen wind?

Nieuwsgierig * wie graag iets wil weten ~ benieuwd, curieus, kijklustig, weetgierig, onbescheiden
Ze kijkt om zich heen
dikwijls, telkens opnieuw
naar de stappen
naar de beweging
die je maakt
naar wat daar is
daar drie stappen naar links
of daar
raapt een glimlach van de grond
de tijd staat uit
waar voer je heen wind?
twee handen of een fiets
niet genoeg om alles achterna te gaan
Morgen weer een nieuwe dag
met nieuwe..
WOT is een initiatief van Karin Ramaker

Lees verder

Het liefst nu, nu, nu


Ambitie * streven om een betere positie te krijgen ~ Is veeleisend ten aanzien van de doelen die hij/zij aan zichzelf stelt en wil continu het beste uit zichzelf halen ~ Ernaar streven hogerop te komen in de organisatie

Ja en het liefste nu, nu, nu! ’s Ochtends vroeg foto’s maken? Terug in huis, natte schoenen en broek uit, droge kleren aan, koffie en foto’s bekijken en bewerken en even wat uploaden. Ja en wanneer ga ik nu eens met mijn eigen site bezig? Even kijken naar een geschikt thema, oja dit is eigenlijk precies wat ik wil, hop theme aanschaffen en liefst meteen er mee bezig. Zo gaat het af en toe (lees: regelmatig) bij mij, mijn enthousiasme gaat er met me van door. Dan moet ik mezelf weer aan de haren terug slepen om ook de dingen te doen die ik oorspronkelijk gepland had.

Hogerop in een organisatie, een betere positie, dat zijn niet zozeer dingen die ik nastreef. Werken op een manier waarbij ik vergeet dat het werken is, anderen helpen met iets waar ik goed in ben, continu het beste uit mezelf halen, dat is wat ik nastreef.

En daarom moet soms de rem er even op, ding voor ding, niet bang zijn dat men wegloopt, ademhalen. Niet bang zijn dat mijn ambitie wegloopt, mijn droom ligt voor mijn voeten, sterker nog, ik sta  er midden in, tussen de steigers.

Oja slapen.. goed plan.

 

 


Lees verder

Ik wil een verhaal, niet alleen maar ‘prachtig’

Natuurlijk, komt alles weer eens samen. Dat gebeurt me de laatste tijd vaak en ik begin er plezier in te krijgen. Het zijn geen grote dingen hoor maar wel dingen die je een kant op sturen, maar die kleintjes he, die vormen het grote geheel.
Wat komt dan samen Agnes? Nou, in de blogpraat van deze week stond de vraag ‘Wat is je schrijfstijl’ centraal. Naar aanleiding daarvan schreef Jacob Jan een blog over welke stijlen we zoal tegenkomen in blogland. Ik kon mijn hokje nog niet meteen vinden dus werden er nog wat aanvullingen gedaan. Niet dat je nu meteen in een hokje hoeft worden gestopt maar als je zoekende bent kan het soms verhelderd zijn als je ze op een rijtje hebt. Net zoals je portretfotografen, documentaire-fotografen en modefotografen hebt en ik komende tijd ga onderzoeken welk type fotografie mij het meest boeit en waar ik het meeste in kwijt kan.

Ik gaf in het kader van mijn opleiding een presentatie over fotograaf Carl de Keyzer, zijn kracht zit in de dubbele bodems die hij in zijn beelden weet te verstoppen. Vanaf een afstandje zie je een mooi landschap maar hoe dichterbij je komt, hoe langer je kijkt, hoe meer vragen het beeld oproept.

foto: Carl de Keyzer uit tentoonstelling ‘Moments before the flood’ (2012)

In mijn persoonlijk ontwikkelingsplan schreef ik over wat mijn weg in de fotografie tot nu toe was geweest. Het begon met alles fotograferen wat los en vast zat (mijn eerste camera kocht ik omdat ik die nodig had bij de tekenlessen). Daarna had ik dat wel gezien en mede door wat er op dat moment in mijn leven gebeurde werd het een instrument waarmee ik mijn verhalen vertelde en de gebeurtenissen verwerkte.

Vanochtend had ik het met collega’s over de fotografie die je veel op Pinterest ziet. Ik noem het de gemakkelijke fotografie, kan handig zijn voor moodboards, bepalen van sferen of als je even geen zin hebt in moeilijke beelden. Maar dat is niet mijn weg, dan raak ik verveeld of dan staat het te ver van me af. Net zo goed als dat ik niet goed over koetjes en kalfjes kan praten kan ik het niet laten bij ‘standaard, binnen de paden’ als het over beeld gaat.

Ik wil een verhaal, niet alleen maar ‘prachtig’ (al komt dat ook vaak genoeg uit mijn mond over andermans werk) Dus ja ik wil de schoonheid van de wereld graag laten zien. Soms wil ik schreeuwen tegen mensen die daar zonder te kijken overheen lopen of te druk met andere dingen zijn. HALLO KIJK! Maar niet over een uitgestippelde weg daar naar toe maar onderzoekend, vragen in de schoot werpend!

Nou dat noem ik wel een samenkomst van dingen, in al deze dingen zit diezelfde drive om verder te gaan met het onderzoek naar schoonheid, hoever kun je gaan? Ver, denk ik, als het een goed verhaal heeft, als een toeschouwer er een verhaal bij kan maken.


Lees verder

kaarsen en GPS


Na nog weer eens iets van haar gelezen te hebben begon ik met schrijven, zodat al schrijvende er zich misschien een antwoord zou aandienen.

Het antwoord op de vraag waarom ze toch dacht dat ze steeds afdwaalde, op de vlucht was, omwegen maakte. Telkens dwong ze zichzelf terug naar de oorsprong te gaan, steeds opnieuw kiezen voor De weg. Waarom lijkt dit zo anders dan hoe ik het beleef? Zou ze beseft hebben dat die vlucht naar het bos waar je het geluk koestert geen verlies is maar juist onderdeel van het terugkeren naar de oorsprong is?

Ik ben op weg, hoe die weg ook zal gaan, met omwegen, stijl omhoog of naar beneden, ik ga die weg. Soms word ik omver geduwd door een felle wind, struikel ik over een steen neem ik een ander pad wat een omweg lijkt maar dat alles hoort bij mijn weg.

En toen ging er een lampje aan, het antwoord. Bewust zijn van ‘het gaan van die weg’. ‘Terug naar de oorsprong’. Zij had kaarsen die vurig brandden, flakkerden, af en toe uitgingen en even later toch weer ontstoken werden. Ik heb GPS, een versie die af en toe stukjes plattegrond weergeeft,  soms ‘oostblok-gedrag’ vertoont en waarvan af en toe de accu leeg is maar even later toch weer coordinaten geeft.

Haar verhaal leek anders maar heeft dezelfde basis, dezelfde oorsprong en te midden van de GPS-coordinaten zie ik zo nu en dan een kaars.

We voelen ons beide begunstigd, uitverkoren dat we die weg mogen belopen en voelen ons gedwongen tot ‘de ander helpen’. En ja mam, zoals je schreef, we worden er met onze haren bijgesleept, jij deed het op jouw manier, ik nu op mijn manier.

Tegen de tijd dat ik klaar ben met mijn wandeling dan reserveer jij maar vast een keukentafel, wijn en pinda’s voor de evaluatie.


Lees verder

Hoe het nu met mijn tijd is

Een tijdje geleden had ik het over ‘mijn tijd’, ik vertelde hoe ik merkte dat het mijn tijd was hoe dat te maken heeft met puzzelstukjes die op z’n plek moeten vallen. ‘Mijn tijd’ is niet alleen maar mijn eigen verhaal maar zijn vele verhalen. Verhalen die totaal verschillend zijn maar 1 ding gemeen hebben, dat is dat ze middenin het verander-proces zitten, aan het bewegen zijn. Zodra ik bewust werd van ‘ik moet als de sodemieter gaan doen waar mijn kracht ligt, waar ik van droom’ zag ik de wereld veranderen. In eerste instantie merkte ik dat ik de ‘oude systemen’ niet lekker vond werken, niet mijn manier, in tweede instantie zie je ze omvallen of drastisch veranderen. Is dat genoeg en wat wil ik? Klamp ik me midden op de rivier vast aan een rots en houd ik koste wat kost vast of laat ik me mee voeren en accepteer ik dat ik voor altijd in beweging ben en dat ik dan af en toe ergens tegen aan bots maar doorgaans op vele mooie plekken kom? Ik droomde maanden geleden van het laatste en wist ook dat ik voor het laatste ging kiezen.

Dat ik moest gaan doen waar ik van droomde omdat je je tijd op aarde goed moet gebruiken had ik een paar jaar geleden al begrepen. Maar wat doet het NU met mij? Ik oefen in vertrouwen op mezelf, vertrouwen op de beweging, zolang ik beweeg, dingen doe en durf brengt dat me verder. Ik haal veel inspiratie en energie uit andermans verhalen, anderen die doen waar ze blij van worden en goed in zijn motiveert enorm! Ik stroom mee en probeer zo min mogelijk ‘de steen’ te zijn. En allemachtig dat valt soms niet mee, zo slinger ik mezelf van de ene naar de andere energie. Er gaat momenteel geen avond voorbij dat mijn lijf afgepeigerd in bed ligt maar dat binnen in mij de energie nog rond giert. Dus in het vinden van de juiste stroom-houding waarmee ik een beetje in balans blijf die moet ik nog vinden. Zoals de wolken van vorige week niet wisten waar ze naar toe moesten met de regen.. En allemachtig wat voelt het goed om te doen wat leuk is en wat ik goed kan! Dat is een groot goed om te voelen, om dat te vinden!


Lees verder

zij lieten zich niet bewaren


Ondanks dat ik mij een wrak voel vandaag, zag mijn oog weer meer licht dan vannacht. De weersveranderingen leken een vertaling van mijn eigen weersveranderingen.

Wolken met enorme energie dreven rond
wilden graag de velden beregenen
de velden waar ze van droomden
de velden waar ze wilden leven en groeien
nu
zij lieten zich niet bewaren
ze werden groter en groter
tot ze zo zwaar werden
en zich pardoes lieten vallen
in het donkere gat van de nacht
waar geen kier zich liet ontdekken
of liet daar toch iemand het raam open?

 

 

 


Lees verder

Ook al is dat kwetsbaar, niet elegant


Begin dit jaar ben ik naast mijn website deze weblog begonnen. Als een scheiding tussen mijn fotografie en mijn wat uitgebreidere schrijfexperimenten. Daarom hanteerde ik de titel ‘Wat verder ter tafel komt maar nog niet in de etalage hoeft’. Bescheidenheid, ‘verwacht nog niet teveel van me, ik ben nog aan het experimenteren’. De laatste tijd lees ik veel blog’s en discussie over zakelijk bloggen en persoonlijk bloggen en de algehele conclusie die daaruit komt is, ‘laat maar je maar zien, ook al is dat kwetsbaar, niet elegant maar het is zoals het is’

De harde scheiding tussen zakelijk en persoonlijk vervaagt langzaam. Iedereen is nieuwsgierig naar elkaars verhalen, de ontwikkelingen die we doormaken Ook in mijn fotografie ontdekte ik een lijn, een lijn van ontwikkeling van ‘fotograferen van alles wat los en vast zit naar een manier van verwerken van de dingen die ik meemaak.’ Ik dacht daarbij na over ‘wat is dat dan toch waarom ik zo graag wat ik maak wil delen?’ Omdat ik de verbinding wil aangaan, nieuwsgierig naar andermans verhalen en mijn eigen verhalen wil vertellen aan de ander en dat doe ik met mijn beeld- en schrijfkracht.

Daarom nu ‘wat verder ter tafel komt en ik graag wil delen’. Soms wat ruw, soms kwetsbaar, soms fel, soms afvragend, wat dan is.

Inspirerende initiatieven:

Mijn moment van Punkmedia
Elja Daae
Karin Ramaker

 


Lees verder