Terug van een ziekenhuisafspraak, J gaat aan het werk, ik heb E een fruithapje gegeven en in bad gedaan en in bed gelegd.
Ik zou nu drie wasmanden aan schone was op kunnen vouwen, kunnen dweilen, de uitpuilende knutselbakken eens uit kunnen zoeken of nog aan tien andere klusjes kunnen werken. Of iets voor mezelf doen, maar ja wat dan. Ik weet het niet, het lukt me niet om iets te kiezen. Even in de tuin dan maar?
E is alweer bijna 10 maanden en zo lang of kort is het ook geleden dat we van het ene in het andere vielen qua heftige gebeurtenissen in het leven, binnen ons gezin en onze familie. Er is nog herstel, rouw en onopgeloste dingen, die ook weer onzekerheid brengen. We kunnen de bordjes in de lucht houden maar het is aanpoten.
Zoveel jaar geleden, nog zonder kinderen, wist ik niet of het me wel zou lukken, een kind op de wereld zetten en opvoeden en mijn behoefte tot beeld maken opzij zetten. Ja dat was toen best een ding en nu denk ik, waar hebben we het over.
Nu weet ik, ik kan dat, peanuts, het gaat vanzelf, blijkt en met een beetje vertrouwen dat er later weer tijd en ruimte komt. Al wil ik af en toe graag de pauze-knop indrukken. Dat gaat niet met kinderen en überhaupt niet afgelopen jaar. Telkens was het weer alle zeilen bijzetten om te kunnen varen, naar een uitslag, naar een behandeling, naar zorgen voor elkaar, naar herstel, naar meer herstel, naar dealen met verlies en rouw. Het is leven in het nu. Daar waar boeken vol over worden geschreven maar je het beste leert in de (harde) praktijk.
Dus überhaupt iets maken, dat zit er momenteel even niet in, er is geen ruimte voor maar ook even geen behoefte. Dat had ik jaren geleden echt niet kunnen bedenken.
Waar ik wel sinds de lente enorme behoefte aan heb is, groei en bloei in de tuin. Dus ik ben als een gek aan het zaaien, zonnebloemen, dahlia’s (tegen beter weten in), zinnia’s (geschikt voor loedertuinders) de zaailingen in potjes aan het doen en weer aan het uitpoten in de tuin. Soms samen met de peuter en soms (beter) zonder, om te voorkomen dat ze verdwijnen in zijn moddersmoothies.
Bezig zijn met groen, uitproberen, zorgdragen, het zien groeien en met je handen in de grond dat is troostend, bemoedigend, ik wordt er rustig van. Net als sporten, een uurtje hardlopen, skaten of in de sportschool is fijn, even at ruimte maken in het hoofd maken en er fit bij blijven.
En in hetzelfde hoofd waar geen ruimte lijkt, wordt nagedacht over een ommezwaai in werk. Compleet iets anders. Hoe dat dan werkt in zo’n hoofd, het is me af en toe een raadsel. Anderzijds ook compleet logisch na alle ervaringen. Het maakt dat je heel bewust bent van dat nu de tijd is. Niet impulsief maar in stapjes. Ik ben minder bang om te delen, te zeggen. Dus ook hier heb ik het erover met verschillende mensen, zodat het richting krijgt. Er is gezaaid en ik ga nu kijken welk plantje ik verder kan laten groeien, wat een goede plek is.
Zaaien, aanpoten. Het is zo gek nog niet.