Persoonlijk

Alles is zo meteen

‘Alles is zo ‘meteen’ tegenwoordig, vind je ook niet? Vermoeiend..’

Je moet dagelijks van alles aan nieuwsberichten en filmpjes zien, daar meteen een mening over hebben en daar dan liefst ook nog ophef over maken. Zo lijkt het. Ook in het dingen doen en meteen over social-media-en. Trucje gedaan, fotoooo.. en klaar. Nu doe ik er zelf ook aan mee want als ik iets nieuws kan dan wil ik dat ook het liefst graag delen.

Toch voelt het allemaal vermoeiend, ben ik dan zo’n oude taart denk ik dan? Nee, ik kan sneller plassen dan een man, denk vaak bij toiletgebouwen op campings ‘duurt lang, wat ben ik vergeten te doen?’ en verder heb ik nog nooit klachten gehad over dat ik te langzaam mijn werk doe.

Wat ik bedoel is een ander soort snelheid, in praten, conclusies trekken. Mensen lijken openminded maar reageren vervolgens net zo kort door de bocht als degene over wie zij hun mening geven. Er lijkt in de wereld, als je door de social media-bril kijkt weinig tijd voor langdurige processen. Veel dingen zijn niet meteen voorbij, gefixed of verwerkt. Daarbij blijven we mens, die van gedachten verandert, twijfelt, leert, uitprobeert, zich bedenkt, verder gaat, nog eens opnieuw kijkt.

Dat ik mooie foto’s deel van hier, betekent niet dat ik hier nooit meer wegga of dat het ergens anders niet mooi zou zijn, bovendien is het nog te vroeg voor conclusies, eerst maar eens een jaartje rijpen. Dat ik best aardig kan tekenen betekent niet dat ik meteen die succesvolle illustrator ben. Het vereist jarenlange oefening in allerlei vormen. Er wordt van zoveel uitgegaan en verwacht.

Ik probeer me er steeds minder van aan te trekken, vandaag de dag onderweg te blijven en eigenlijk steeds langzamer te gaan. Kan ik iets nog rustiger doen, zodat ik volledige aandacht heb voor wat ik doe? Om te horen wat de weg me vertelt, om van een afstandje te kunnen kijken en te zien.

Op de foto tegeltjes uit de Addingaborg in Wedde.

Een blogpost in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een initiatief van Karin Ramaker.


Lees verder

Een ander ritme

Mijn gesteldheid heeft de laatste maanden meer weg van die linker dan van die rechter. Werken, werken, eten, slapen en hup weer aan de gang, mezelf aan de haren erbij slepen. Dozen inpakken, kasten uit elkaar halen, rijles, opslag regelen, naar de stort, muurtje weer wit verven, ritje heen en terug naar Groningen en weer werken. Bedrijvig.
Onrustig ben ik en dat is te merken in mijn rijden tijdens de les, ‘rustiger, rustig Agnes’, ik weet het nog voor hij het zegt. ‘Heb je haast?’ ‘Waarom doe je het dan?’ Nee.. of ja misschien eigenlijk wel, ik weet dat het anders moet maar ik krijg het vandaag niet voor elkaar.
Als een nieuw muziekstuk, we zijn nog met het oude bezig, ondertussen probeer ik een nieuw instrument te bespelen en zijn er af en toe flarden van het nieuwe stuk te horen, een nieuw ritme zonder bladmuziek, hoe die zal klinken? We gaan het horen.


Lees verder

Altijd onderweg

De keuze was snel gemaakt. Verhuizen naar het noorden. Dit was een kans om uit dit huis te komen, uit de drukte te zijn, te sparen en te ontdekken waar we hierna willen wonen. Eerst was het leuk spannend, nieuw perspectief om over na te denken. (meer…)


Lees verder

We gaan niet terug maar verder

‘Als Agnes haar rijbewijs gaat halen dan is het wel serieus’ ‘Wat?! helemaal naar Groningen, waarom?’

De meesten zijn verrast, kijken me de eerste paar minuten aan met verbaasde blik en na vijf minuten vertellen over hoe en wat geloof ik dat ze het wel lijken te begrijpen. (meer…)


Lees verder

Belangeloos

IMG_9189

Ik doe even een eigen #WOT (Write On Thursday). Ik dacht namelijk na over het woord ‘belangeloos’, hoe dat zo kwam weet ik eigenlijk niet meer. Maar als ik ‘belangeloos’ hoor dan denk ik aan mijn moeder. Het woord stond samen met andere woorden bij één van de zeven thema’s die we op haar afscheid voorlazen. Woorden die bij haar hoorden.

Geven
De ander, belangeloos, altijd, inzet, betrokkenheid, toewijding. Zoveel moois gegeven. Liefde (meer…)


Lees verder

Kwetsbaarheid

vertrouwen

De kracht van kwetsbaarheid, een boek van Brené Brown. Ik weet niet meer wanneer ik het heb gekocht maar het was geloof ik al in 2014. Zo’n boek die ik dan graag wil hebben vanwege de enthousiaste verhalen erover en omdat het onderwerp me interesseert. Dat aanschaffen is niet zo moeilijk maar dan nog ‘even lezen’. Ik heb het al een paar keer opgepakt en weer weggelegd, meegenomen in de trein, zelfs meegenomen op fietsvakantie naar Noorwegen. Maar nee, het lukte gewoon niet, het lezen. Een soort weerstand voelde ik, ‘dat iemand me gaat vertellen wat ik moet doen’. (meer…)


Lees verder

De les van de haan

veer

Ik maakte me druk om al het geschreeuw en wilde daar iets over schrijven en door het schrijven merkte ik dat het een spiegel was. ‘Iedereen loopt maar te verkondigen en voor of tegen iets te zijn’ maar ik doe het zelf ook, tegen het geschreeuw.’ Ik kan ook niet de wereld veranderen. Ik kan slechts observeren en doen van binnen uit en van daaruit mijn lessen leren. Daar geloof ik in. Toch vind ik het eigenlijk te mooi om niet te delen, gewoon als een les die ik leerde. De lessen van nu gaan razendsnel dus het is hartstikke boeiend om in die spiegel te kijken en werkelijk te zien.

Wat ik had geschreven:
Het is een kippenhok in Nederland (ik wou ‘aarde’ zeggen maar beperk me tot waar ik woon), overal komt gekakel uit. Stel je station Utrecht voor vol met kippen en jij moet daar doorheen en al die kippen die kakelen tegen elkaar tegen jou, pikken elkaar in de veren. Af en toe moet je ook meedoen want anders wordt je onder de voet gelopen of in je kuif gepikt.

Ik snap het ook wel, geen kip is gelijk en je wilt toch een beetje mooi leven en niet de hele tijd onder de voet gelopen worden. Maar vergeet niet, je hebt poten en je hebt vleugels, sla ze uit. Doe er mee wat jou goed lijkt. Als het je beter lijkt om graan met rozijnen te eten, doe dat. 

Een mannetjeskip is anders dan een vrouwtjeskip. Een hen en een haan. De haan valt op doordat hij groter is en door zijn mooie felgekleurde veren en door zijn haangekraai. Is dat erg? Nee, het heeft een functie, ze moeten het vrouwtje lokken en territorium verdedigen. Wij vergeten nogal eens dat we ook natuur zijn. Een man en een vrouw zijn niet voor niks verschillend. Een haan staat voor mannelijke kracht. Een kip voor zekerheid, een nieuw begin, seksualiteit. [en liep ik tegen de spiegel aan en keek erin]

 


Lees verder

Ontwikkeling, het mag gezien worden

Een nieuwe website is een proces

Ik schreef het al eens in één van de blogs op WPwerkt. Dat proces zie ik bij klanten maar ook mijn eigen website was een proces. Voorheen knutselde ik zelf met themes maar dan werd het nooit helemaal zoals ik het wilde, daarbij was ik te eigenwijs en wilde ik het altijd snel dus deed ik het zelf. Hoe moest het nu dan wel worden? Ik merkte nu dat ik toe was aan maatwerk, ik zag voor me hoe het moest worden, niet allerlei poespas maar meteen zichtbaar wat ik maak en wie ik ben en dat is gelukt. Samen hebben we eraan gewerkt en ik ben tevreden, zelfs over mijn portfolio, dat kwam nog nooit eerder voor.

Tijdens het opruimen van mijn blog, kwam er bijna tien jaar van mijn leven voorbij. Ik begon ooit omdat ik het leuk vond om dingen die ik maakte te delen, voornamelijk foto’s en collageachtige dingen, vaak maar met een heel kort stukje tekst, quotes die ik ergens had gevonden en mooi vond. Gek maar ook mooi om terug te lezen, ik kon er op een afstandje naar kijken zonder mezelf erin te verliezen. In die begintijd studeerde ik nog en had ik daarna een baan. Nu verdien ik zelf mijn geld, met de dingen die ik op mijn website heb staan. Even anders dan toen. Daarom heb ik de bezem door mijn blog gehaald maar niet alles weggegooid. (ik heb het ook niet weggegooid maar uitgezet) Want ergens is het toch mooi om een ontwikkeling te zien en nog eens te refereren naar een oude blogpost. Een weg die begon bij troost, mezelf op de rails houden. Vervolgens ging het naar schrijven over onderwerpen die ik interessant vond en nu schrijf en maak ik dingen voor anderen, nog steeds met de insteek dat het me boeit en er een klik mee heb.

Groei en ontwikkeling zijn dingen die gezien mogen worden wat mij betreft.

Soms merk ik dat er nog een beetje terughoudendheid is ‘dat zet ik er maar niet bij want dan denken mensen..’ maar waarom zouden we de hele tijd doen alsof we perfect zijn terwijl we wel weten dat het leven er is om te leren? Werk is er ook om iets te leren (naast het brood op de plank), de rest van de jaren dat je nog moet werken perfect zitten wezen is denk ik ook oersaai. Bovendien, als we groei en ontwikkeling niet delen hebben we straks alleen nog maar die keiharde ‘ben je voor of tegen’ sfeer op internet. Daar ben ik dan niet voor. Alleen schiet ik daar niet zoveel mee op, met dat alleen maar zeggen ipv bijdragen aan nuance en openheid.

eekhoornintrein

oh en het hoeft niet allemaal serieus he, maak lol

Ik las vandaag een artikel die voorbij kwam op Facebook over hoe cartoons en illustraties bijdragen aan het begrijpelijk maken van mentale gezondheidsproblemen. Een heel mooi voorbeeld van hoe je elkaar kunt helpen met openheid, eigen ervaringen en het inzichtelijk maken van die dingen zodat we elkaar beter begrijpen.

Ik ga in ieder geval lekker verder met allerlei processen (noem het leven) en blijf daar lekker dingen over schrijven en maken. Doe je mee?


Lees verder

De ziel van elk verhaal

Noordpolderzijl
Noordpolderzijl, 2014

Nooit had ik heimwee. Weleens dat ik het iets minder leuk vond of dat er een gevoel van eenzaamheid was maar heimwee, ik had geen idee hoe dat moest voelen. Kinderen die vroeger heimwee naar huis hadden.. vond ik altijd maar een beetje gek, ik kon me er weinig bij voorstellen.

Vroeger mocht ik in de vakanties bij mijn oudere zus logeren die op kamers woonde. Half onder het bureau, anders paste het niet maar hoe avontuurlijk is dat als je zeven bent. Toen ik achttien was of eerder al, wist ik niet zo goed wat ik moest gaan studeren maar wel dat ik op kamers wilde. Maakte niet uit waar als ik maar op kamers kon. Uiteindelijk nadat ik afgewezen werd aan de kunstacademie in Utrecht kwam ik terecht in Leeuwarden. Net ver genoeg weg van huis om op kamers te kunnen, ha gelukt! Tijd voor een nieuwe stad, nieuwe mensen en te doen waar ik zin in had! (meer…)


Lees verder