Eenheidsworst

eenheidsworstEenheidsworsten die groeien, heb jij ze weleens gezien? Ik niet. Een plant die keurig exact dezelfde lengte stengel, kleur en aantal bladeren heeft als zijn buurman? Want ja kom op, je wilt toch meedoen en groter of anders groeien dat kost teveel water en zonneschijn en bovendien hebben we geen tijd voor al die unieke onzin. Het is al moeilijk genoeg om net als iedereen op tijd uitbundig de sterren van de hemel te bloeien, in het najaar als een dramaqueen je bladeren te laten vallen en in de winter een beetje bijtijds en indrukwekkend dood te gaan, voordat de volgende generatie plantjes als paddestoelen uit de grond schieten.

Nee, zo ook met de mens. Je hebt ze er wel bij maar daar prik je zo doorheen, je merkt meteen dat het niet echt is of niet strookt met wie ze zijn. Wat voor de een werkt, werkt niet altijd voor de ander. ‘kies iets wat bij je past’, het is iets wat vaak uit mijn mond komt als mensen mij advies vragen over beeld, websites, bloggen of omgaan met social media.

Zo werk ik ook het liefst: dingen maken die bij mensen passen, mensen fotograferen zoals ze zijn. Saai? Een jas op maat laten maken waarbij tijdens het maken en ontwerpen gedacht wordt aan jouw wensen, hoe je bent, eruit ziet en beweegt  en die vervolgens als gegoten zit en waarin je je fijn voelt en ook nog eens complimenten krijgt? Dat past van binnen en van buiten.

Met iets wat je past, wat lekker zit en er goed uitziet kun je groeien.

Ik merk zelf ook dat het werkt. Het feit dat ik niet één ding doe als werk maar verschillende dingen (die stiekem wel bij elkaar passen), dat past mij en dat voer ik ook door in mijn communicatie (offline en online) en zelfs in mijn kleding. Niet altijd bewust, want het gaat vanzelf: ik houd niet alleen maar van rokjes of van alleen maar van stoer en ik wil af en toe een ander kapsel maar zorg altijd wel dat het iets is wat bij mij past. Soms past het ook niet, dan merk ik dat meestal meteen, dan blijft het erbij, een eenmalig iets.

Deze week ging ik met Tessa naar Amsterdam, naar Foam, waar een tentoonstelling was ‘Magnum contactsheets’, waar je zag welke keuzes een fotograaf maakte in het selecteren van beelden. Boeiend om te zien en over hoe ze de keuzes maakten te lezen. Heel divers, van het mislukken van filmrolletjes, vanuit een politiek oogpunt, tot manipulatie van de geportretteerde maar vooral ook vanuit de fotograaf zelf, dat wat op dat moment ontstond: een reportage vanuit de begrafenistrein van Kennedy, een portret van Miles Davis als hij even niet zelf op de voorgrond speelde.

’s Middags maakten we tussen de buien door portretten van elkaar. Op onze eigen manier, die eigenlijk wel overeen kwam: zonder al te veel aanwijzingen diegene in beeld vangen. Toch zijn het heel verschillende beelden geworden maar niet gestyled als iemand anders maar gewoon als onszelf. Het was verrassend EN het klopte: we herkenden onszelf erin maar het was ook verrassend om te zien wat iemand anders ziet. De portretten die ik van mezelf maak zijn namelijk anders. Hiermee is dus de blik van de maker een verrassende én toegevoegde waarde.

Tessa

AgnesFoto: Tessa Wiegerinck

Een combinatie van ‘wat de maker ziet’ +  ‘wat er nu is’ + ‘jij als uniek persoon’

Word je gek van de ‘wat iedereen lijkt te doen’, laatste trends, blogs met ’10 dingen die je MOET’ of van alle keuzes die mogelijk zijn ga dan terug naar jezelf: Volg je eigen weg, maak keuzes die bij je passen. Van meedoen met trends groei je niet gek veel groter en wordt je eenheidsworst. Ga uit van je eigen unieke zelf, daar bereik je wat mee. Hoe klein of groot ook of met een omweg, je groeit.

Hoe weet jij dat nu allemaal Agnes, jij bent niet heul gek groot gegroeid? Dat klopt, maar lengte zegt niet altijd iets he. 😉

Ik volg mijn eigen grijze haren, ga op mijn bek, probeer af en toe een anders kapsel en roep af en toe wat hulp en ja, ik ga nog steeds vooruit, soms met hele kleine (maar snelle) pasjes.

4 Reacties

Plaats een reactie

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd. Velden met een * zijn verplicht.