Creativiteit

Waarom ik zoveel leuk vind

NS4A3483_1

‘Komt er nog eens iets op dat blog van je?’ hoor ik jullie denken. Mijn excuus is dat ik het druk heb of beter gezegd mijn tijd gaat momenteel in veel dingen zitten.

En ik vind ‘gewoon’ heel veel dingen leuk.

En al deze leuke dingen komen neer op 1 ding: Dingen maken (met anderen) waar andere mensen weer gelukkig van worden (en ikzelf meestal ook).

(meer…)


Lees verder

5,5 blogarchief

MG_1830

5,5 jaar aan blogarchief staat weer netjes op mijn site, onder categorie ‘persoonlijk’. Ooit ben ik een blog begonnen omdat ik mijn gemaakte foto’s wilde delen, dat was al eerder dan 2007, ik denk dat het in 2005 moet zijn geweest. In 2002/2003 had ik mijn eerste site: http://members.lycos.nl/agnezzzz/ Hij bestaat niet meer maar het adres is nostalgie.

Goed, terug naar bloggen. Ik begon met foto’s of collages te posten, vervolgens met onderschriften of quotes en uiteindelijk ben ik gaan schrijven. Het beeld is altijd gebleven en is mijn grootste kracht maar een liefde voor schrijven en delen is gegroeid.

Een lijstje met posts die belangrijk/typeren/goed gelukt zijn. Belangrijker nog, die mijn weg laten zien, waarom ik de dingen waarover ik schrijf belangrijk vind, waarom ik het belangrijk vind het te delen. Leven, dood en werk, het zijn geen aparte dingen het loopt allemaal in elkaar over.

Het begin. Gemaakt werk delen, voorzichtige pogingen tot schrijven:
http://agnesswart.nl/index.php/in-het-hart/
http://agnesswart.nl/index.php/later-als-je-groot-bent/

Wat ik zag, zo door de jaren heen:
http://agnesswart.nl/index.php/looking-around/
http://agnesswart.nl/index.php/charmes/
http://agnesswart.nl/index.php/de-denkbeeldige-ridder/
http://agnesswart.nl/index.php/het-voordeel-van-een-iphone-en-een-kantoorbaan/

Wat er gebeurde van binnen:
http://agnesswart.nl/index.php/terug-naar-jezelf/
http://agnesswart.nl/index.php/stilte-2/

De 20 december-posts, ieder jaar op die dag schrijf ik voor haar:
http://agnesswart.nl/index.php/onlosmakelijk-met-elkaar-verbonden/
http://agnesswart.nl/index.php/vier-jaren-later/
http://agnesswart.nl/index.php/je-bent-steeds-meer/
wie zij was en is: http://agnesswart.nl/index.php/mijn-moeder/

Overpeinzingen
http://agnesswart.nl/index.php/harde-woorden-of-symbolisch-beeld/

Zoals het was:
http://agnesswart.nl/index.php/ode-aan-de-granen/
http://agnesswart.nl/index.php/woorden/

#WOT heeft me meer doen schrijven:
http://agnesswart.nl/index.php/wot-stroom/
http://agnesswart.nl/index.php/wot-5-verwonderen/

Te midden in de flow:
http://agnesswart.nl/index.php/jouw-tijd-komt-nog-wel/

En waarom ik toen eigenlijk blog en nog steeds blog:
http://agnesswart.nl/index.php/delen-is-toch-best-leuk/
http://agnesswart.nl/index.php/ik-wil-een-verhaal-niet-alleen-maar-prachtig/


Lees verder

Durf te vragen, te doen, iets

Ik geloof dat dit een blogpost wordt over de eerste indruk want deze dag heeft even bezinktijd nodig want er was zoveel, of het nu ging om mensen, eten, vragen of glimlachen, er was een overvloed!

MG_1808

Ik was op het durf te vragen-festival om te fotograferen maar ook om dit alles mee te maken. Dat meemaken begon toen ik 1 voet over de drempel van Seats to Meet in Maarssen zette. Welkom geheten met een smiley op je hand tussen een hele hoop enthousiaste en open mensen. Het was een festival met een crew die voor de basis heeft gezorgd maar een groot deel van de invulling werd gecreëerd door de mensen die er waren, input krijgen en input vragen. Het was voor het eerst dat ik ervoer dat dit ‘geven’ en ‘krijgen’ in balans was op het gehele festival. Ook voor mezelf, ik wisselde fotograferen af met af en toe een praatje, even luisteren en de laatste durf-te-vragen-sessie heb ik mijn camera even aan de kant gelegd en meegedaan. Heel verrassend hoeveel kracht en waarde zo’n sessie heeft. Zonder oordeel over de concrete vraag die iemand stelt tips, trucs, connecties delen die de vrager zonder uitgesproken of zichtbaar oordeel ontvangt.

Hoewel het in het begin wat overweldigend was, al die mensen, al die vragen en input, is voor mij zo’n dag uit mijn comfortzone stappen om er aan het einde van de dag verrijkt met alle nieuwe input er weer in te stappen. Het is kwetsbaar maar zo waardevol.

www.durftevragenfestival.nl

58143_484867981569095_111832641_n
Lees verder

Het idee van een idee bedenken

Photo-24-02-13-12-24-27-e1361705284315-1024x764

Een idee bedenken is altijd een onzeker proces waarbij alles open staat en wat een tijdje duurt. Broeden, afschieten, onderzoeken etc.

Zo ook met mijn module-opdracht voor module landschapsfotografie. Je neemt een duik en dan.. welke kant zal ik eens op zwemmen?
Alles kan, alles is mogelijk, je kunt wel een heel jaar door Nederland struinen, tent mee, op de fiets. Zoveel is er te zien. Zoveel heeft geschiedenis. Zoveel doen anderen, zoveel hebben anderen gedaan. Zoveel kun je zelf bedenken.
Dat is dan wat met enige regelmaat door mijn hoofd gaat. En gek genoeg moet ik na een tijdje vrijuit gezocht, gedacht te hebben eerst weer tot het inzicht komen ‘waarom doe je niet iets wat bij je past, wat dichtbij jezelf staat?’
Zo’n inzicht dat bijna logisch, vanzelfsprekend lijkt maar die me af en toe terug moet brengen als ik afdwaal en aan mezelf ga twijfelen. Ook dat laatste hoort bij een idee bedenken.

Goed, dat inzicht geeft me nog niet meteen het briljante idee maar geeft me wel focus.


Lees verder

‘maar dat zal me allemaal een worst wezen’

_MG_8271
De schilder die Beatrix had geportretteerd was op tv, want er was nogal wat commotie geweest rondom het schilderij. De commotie werd besproken en hij lichte zijn werk toe maar besloot uiteindelijk met ‘maar dat zal me allemaal een worst wezen’.

Durf te maken, durf te doen. Het is altijd makkelijker kritiek te hebben dan het zelf doen. Het is ook makkelijk om je heel druk te maken dan om te zeggen ‘het zal me een worst wezen’.
Dus ik had respect voor die man, meteen al, omdat hij deed, iets maakte en die man had respect voor zichzelf, zijn manier van werken.

‘Maken’ is iets wat bij mij hoort, een natuurlijk iets, het gaat automatisch. In de kinderjaren is ‘het zal me een worst wezen’ ook nog een natuurlijk iets, je denkt er niet over na wat anderen er van vinden en geeft het cadeau ‘voor papa, voor mama’. In mijn puberjaren werd ik er doodsonzeker over en deelde ik mijn maaksels niet met de buitenwereld. Waarna ik toch tot de conclusie kwam dat ik iets moest met dat maken moest, dat kon niet anders.

Dat ‘kon niet anders’ maakt dat ik terug ging naar ‘het zal me een worst wezen’ en nu weer, na 5 jaar ‘op een manier’ werken ga ik terug naar ‘dat wat niet anders kan, wat bij me past, waar ik voor gemaakt ben’. Dat wil niet zeggen dat ik alle adviezen of alle kritiek in de wind sla maar dat ik ‘mijn manier van werken’ als een van de voorwaarden opneem. Zoals de kunstenaar rekening moest houden met een aantal zaken waaronder ‘zijn ouvre, zijn eigen werk’  en losliet wat dergelijke mensen er van vonden.

Dat laatste is nog een dingetje, dat eerste ben ik al een tijdje mee bezig en kan alleen nog maar veel beter worden!


Lees verder

kunstenaars en bouwers

selfportrait
Kunstenaars en bouwers. Jacob Jan schreef erover, het houd me al de hele week bezig.

Wat me dus bezig hield was: Wat is nu precies het verschil tussen een kunstenaar en een bouwer? En of ik me wel met bouwen bezig moest houden.

Kunstenaars die ideeën zichtbaar en voelbaar maken. Bouwers die contact maken met hun eigen idee of dat van anderen daar vorm aan geven, het idee fysiek gestalte geven.

Wat het met de kunstenaar in mij is, is dat deze het liefst in alle gebieden die zij leuk vind wil bouwen. Qua tijd wordt dat al lastig in het korte mensenleven. Verder haal ik technisch gezien nooit overal even hoge kwaliteit in het bouwen en het resultaat. Dat vind ik soms (lees vaak) moeilijk, moeilijk om de lat niet hoog te leggen en te zeggen ‘oké ik doe dit gewoon omdat ik het leuk vind, ongeacht het resultaat’.

Al heb ik die lat hier en daar al losgelaten, bij dingen die ik heel leuk vind om incidenteel te doen, gewoon paar keer per jaar als het zo uitkomt. Schilderen bijvoorbeeld, daar kan ik me een hele middag in verliezen en dan gerust een half jaar later pas weer een kwast pakken.

Toch heb ik dat bouwen wel nodig. Nodig om mijn ideeën gestalte te geven. Inmiddels heb ik  technisch gezien mijn instrument hiervoor gevonden, een camera. Tot nu toe heb ik die vaak gebruikt om vast te leggen, dat wat mijn oog ziet of iets wat daar dichtbij in de buurt komt.
Sinds kort heeft de geënsceneerde fotografie me gegrepen, het publiek voor de gek houden, het voorschotelen van iets wat werkelijkheid lijkt maar 2 tellen later toch anders blijkt te zijn.

Wat ik denk is dat het een spel blijft van mezelf telkens afvragen ‘ga ik verder met bouwen of hoe ver ga ik met bouwen of laat ik het bij een idee?’

Ik zal komende tijd nog een hoop nieuwe technieken leren en hiermee experimenteren om daarna weer die vraag te stellen, divergeren en vervolgens weer convergeren. Uiteindelijk ga ik steeds beter weten wat voor een beeldbouwer ik ben, ga ik mezelf terug zien in mijn werk. En de kunstenaar, die gaat zorgen dat anderen zichzelf terug zien in mijn werk. Het bouwen van een verbinding met beeld. Dat lijkt me een fantastisch streven.

 


Lees verder

wat werkt en niet werkt

IMG_1258web
Goed, elke dag bloggen had ik gezegd. Ik vind het een fantastisch concept maar ik trek het niet, nu niet. Bijvoorbeeld gisteravond, ik had best wat tijd, maar tot half 7 gewerkt en daarna ben ik moe en komt er niks blogbaars uit, dat is niet een kwestie van aanstellen maar het werkt gewoon niet. Mijn type schrijven is van binnenuit, als ik leeg en moe ben komt er dus gewoon niks uit en is het slapen geblazen. En met respect lees ik dan het blog van Karin Winters, die na een lange dag nog een blog typt maar waar wel de energie nog van af spat. Iets met ‘graag en met hart en ziel doen’, ik herken het van de maandagavond, als ik ook moe ben maar wel vol energie zit van een dag fotograferen. Voor nu werkt het dus even niet,  al probeer ik op de energievolle momenten vaak te schrijven  om wel de flow erin te houden. Wie weet over een tijdje dat het automatisch gaat. Dank voor de fijne, wijze reacties, twitterheren!


Lees verder

naar aanleiding van ‘doen’ en een puntpaprika

Bloggen is vooral doen, fotograferen is ook vooral doen. Wat nu als je ‘op allebei zit’.. Ik las toevallig net een blogpost van Karin over ‘doen’ en een ‘ een doener zijn’. Ik ben ook een doener, ik wil graag maken, veel! Momenteel zit ik middenin een module stilleven, in het begin dacht ‘ik weet niet of ik dit leuk ga vinden, de hele dag prutsen met licht en schaduwtjes. Eenmaal een paar keer gedaan kreeg ik de smaak te pakken. Gisteren ging ik verder met mijn module-opdracht: ‘A plastic statement’ en was ik zomaar de halve dag bezig geweest met een plastic soepje en ’s avonds was ik nog niet tevreden, wel mooi maar hij matchte niet met de andere foto’s uit de serie. Dus vandaag weer aan de slag, licht verbeterd en tadaa 1 foto erbij:
plastic soup

Soup – your stuff topped with some fresh vegetables

Vervolgens lag er nog een puntpaprika in de koelkast waarvan ik zei ‘nee die kunnen we nog niet opeten, die wil ik nog fotograferen’ (omdat ‘ie zo mooi was), uiteindelijk is dat een beetje uit de hand gelopen (de puntpaprika is uiteindelijk getransformeerd naar een gedroogde peper):

Paul the pepper has passed away

Today our lovely pepper Paul had passed away..

Daarnet zat ik nog te knippen in tijdschriften voor de opdracht waar we morgen mee aan de slag gaan in de studio. Bladerend door de food-tijdschriften, loopt mij het water in de mond, niet alleen van de smakelijkheid maar van ‘dat wil ik doen, de puurheid van de smaak vastleggen’ zodat mensen er net zo verrukt ervan raken als ik.

Dus ja doen, maken, hop en dan is die energie er vanzelf!


Lees verder

Je eigen rotheid

‘Je eigen rotheid moet bijna naar buiten komen’ zei Erwin Olaf in een foto-tijdschrift wat ik gisteren las. Wat je ook maar schept, je eigen rotheid sleept je erdoorheen of maakt je werk tot wat het is, tot iets. Het is maar net hoe je het wilt zien.
Anyway, deze meneer weet verdomde goed hoe je van rotheid iets moois maakt.


Lees verder

Je eigen waarden in ere houden


Volharding, daar ging het artikel over wat ik las. En dat begint volgens Margaret Wheatley met ‘het juiste werk’. ‘Je eigen waarden in ere houden en je integriteit tot uiting brengen.’  Sommigen doen dit bijna automatisch en zeggen ook ‘ik kan niet anders’ en anderen vinden hun weg door eerst een tijdje door een landschap te rijden waarin ze zich niet thuis voelen en komen uiteindelijk ook op de juiste weg. Zolang je je ogen openhoudt.

Het was een boeiend artikel (voor wie het nog wil lezen: tijdschrift Ode, november/december 2012) over wat volharding betekent maar ook wat het soms lijkt te betekenen. Niet doorgaan enkel voor de vruchten maar doorgaan omdat het zin heeft en die zinnigheid bestaat nooit alleen maar uit de zichtbare vruchten. ‘hoop is niet de overtuiging dat iets goed zal aflopen, maar de zekerheid dat iets zinnig is, ongeacht de afloop’. (Vaclav Havel, leider van de fluwelen revolutie)

Ik ben op weg naar de ruimte waarin ik mijn waarden in ere kan houden. Het moment waarop ik angstig wordt is het moment waarop ik naar de zogenaamde ‘toekomstige vruchten’ kijk. Anderzijds kunnen die vruchten me geen bal schelen, want als je eenmaal zo’n vrucht hebt, tja wat moet je er mee, meestal wil ik vervolgens weer iets nieuws maken.

Ik werk niet toe naar een vaste baan, een huis, een weet-ik-wat toe. Ik wil zorgen dat mijn hart zoveel mogelijk open blijft staan en dat ik ruimte blijf houden voor verandering, om door te gaan. Door te gaan, ook al weet ik niet hoe het afloopt of het iets oplevert maar zinnig is het wel.

Idealistisch of naïef?  Nee, lijdzaam de dingen volgen die niet in jouw eigen waarden liggen vind ik naïef.
Idealistisch ook niet, volhouden ‘wat er ook gebeurt zonder verwachtingen te hebben met betrekking tot mogelijke vruchten’ ten behoeve van anderen.

Goed, dit was mijn spreekbeurt, in de zin van, het komt er qua schrijfkwaliteit misschien niet het beste uit maar het is iets wat een zekere felheid, energie in me oproept en kwijt moet in een stukje tekst. Bij deze.

(en het uit zich ook in foto’s, de foto is niet iets wat ik nog had liggen maar daarstraks gemaakt omdat ik ook in mijn vrije weekend (tussen twee modules in) honger heb naar nieuw beeld maken. Dat leek me overigens wel een goed teken.)


Lees verder