Creativiteit

Hoe kom je erop

inbad

‘Hoe kom je erop!’ Een veelgestelde vraag als ik weer iets heb getekend. Toen ik achttien was en ik de voorkant van het jaarboek van de middelbare school tekende vroegen ze het ook al. ‘euh gewoon’ mompelde ik dan. Eigenlijk weet ik nog steeds geen fatsoenlijk antwoord maar het komt neer op zoiets als ‘het ontstaat in mij en dan moet het eruit, op papier’. Simpel. Niet iedereen wil een simpel antwoord, sommige willen weten hoe ik technisch gezien werk of ik op papier werk of digitaal. Of soms wordt er een conceptueel verantwoord antwoord verwacht. Voor dat laatste moet je niet bij mij wezen, gelul en geouwehoer, dat kan ik niet.

Een vriend had gisteravond een blaadje meegenomen waar een interview in stond met een jonge illustrator die zei ‘ik moet gewoon elke dag tekenen’, hij moest aan mij denken en ja zo simpel is het inderdaad. Kijk, dat wil niet zeggen dat ik ‘maar wat doe’ maar het wil zeggen dat wat ik teken 100% vanuit mij komt, ook als het in opdracht is.

Voor de #kommaarop van deze maand schreef ik het volgende over hoe zoiets dan bij mij werkt:

Koffie en even op internet koekeloeren. Oja, het is dierendag, goed excuus om even iets daarvoor te tekenen. Dierendag, dat is de koninginnedag maar dan voor dieren dus meteen lallen ze door mijn hoofd, ‘lalala, joehoe, hips!’ Oh ze gaan ergens heen, op een skateboardje, oh maar de krokodil is heel lang, dan moet hij op twee skateboardjes. De egel die zal het een zorg zijn wat voor dag het is, die is al aan z’n winterslaap begonnen.

Later die dag zit ik op de fiets en zie ik onderweg allerlei vogels, vast onderweg naar een feestje, ‘la la la hips’ hoor ik ze jodelen. Ik grinnik.

De volgende dag ben ik zelf lichtelijk brak (niet van een feestje dit keer) en bedenk dat de dieren vast een kater moeten hebben dus teken ik hoe moe ik ook ben, een ‘worldanimalday, the day after’.

dierendag_40 dayafter_400

Kleine verhaaltjes

Er ontstaan kleine verhaaltjes, vaak onderweg, onder de douche of naar aanleiding van gesprekken of flarden ervan en wat ik zelf meemaak. Soms erger ik me aan dingen en door erover te tekenen maak ik het licht voor mezelf, kan ik erom lachen en beweeg ik anderen wellicht tot een glimlachje.

Het zijn wel verslavende processen, het begint al vooraf met de gedachte ‘ha lekker tekenen’ en als ik chagrijnig ben ‘grmpf eerst maar eens tekenen’. Ik ga aan de gang en al gauw ligt de tafel bezaaid met pennen en potloden en zit de inkt aan mijn vingers. Ik geniet van hoe de kleuren mengen en de lijnen over het papier lopen. Uiteindelijk gaat er zowel een euforisch als een zen-gevoel door me heen. Ik doe de kleurpotloden weer in de doos doen en leg ze op kleur,  kijk en aai nog even over de tekening, een soort slotritueel. Waarna al gauw de gedachte komt ‘jammer dat het weer afgelopen is’.

14707864_10207382327097011_2514522425949505845_o

Gaat dit ook zo als je werk in opdracht maakt?

Ja ook dan word ik euforisch als ik merk dat het past bij de opdrachtgever en ik er lol in heb. Weet je, ze zeggen altijd dat je niet om je eigen grapjes mag lachen, volgens mij heb ik het al een keer geschreven, ik vind dat onzin. Hoezo mag je geen lol hebben met jezelf? Ik zit vaak te glimlachen of zelfs hardop te lachen als het uit de hand loopt met de karaktertjes die ik aan het tekenen ben. Ik ben dan ‘one of the guys’ en samen hebben we enorme lol. Ze zijn deel van mij, ze zijn hun gekke zelf,  ze laten tederheid, liefde en onzekerheid zien. Soms spelen ze een rol om de gekheid van de mens in de maatschappij te laten zien. Maar ook serieuze dingen of wijsheden, door er een speelse draai aan te geven in een tekening wordt het inzichtelijk en licht, eerst voor mezelf maar ook voor een ander. Hoe kom je erop?! Nou zo.

psychiater
Lees verder

Focus op illustratie

Groene crocs en een hippe mannenstaart

Gedachten zijn er om te veranderen. Als je altijd maar bij dezelfde gedachten zou blijven zou het behoorlijk saai worden en op gegeven moment werk je jezelf in de knoop. Toen ik begon met ondernemen was ik beginner. Nu, na een aantal jaren voor mezelf gewerkt te hebben ben ik gevorderd en op gegeven moment is daar het voortschrijdend inzicht. (meer…)


Lees verder

Aanklooien

boom

Als je je overladen voelt met alle online internetprikkels of drukte, ga dan eens één van de boeken van Kery Smith (bijv. ‘How to be an explorer of the world’) lezen. Of nou ja lezen, het zijn boeken om te doen, althans je wordt aangespoord om op ontdekkingstocht te gaan. Een offline tocht waarbij je je mobiel beter thuis kunt laten of slechts gebruikt om dingen vast te leggen. Niet vastleggen om het vastleggen, nee ter documentatie, je gaat ervan zien en verwonderen. (meer…)


Lees verder

Het oergevoel

Wat leven wij toch in een andere wereld en waarom lijken wij hier in het westen vooral bezig te zijn met randzaken in plaats van met aandacht en toewijding het leven te leven?

Die gedachten gingen door mijn hoofd toen ik vorige week bijna twee uur doorbracht in het Tropenmuseum in Amsterdam. Ik had eigenlijk geen verwachtingen, slechts wat beelden van maskers en Afrikaanse patronen kwamen in me op. Ik liet me verrassen, nou dat lukte. Wat een geweldig museum is dat! (meer…)


Lees verder

De gele

gele

Dit is ‘de gele’. De Honda Civic die weleens aan het einde van de straat bleef staan waardoor ik te laat op school kwam, de gymles miste en tikkertje met de juf mocht doen. Of mijn moeder had de choke te lang ingedrukt en de motor verzopen. Op gegeven moment besloot mijn vader, automonteur, ‘de gele’ te restaureren. Hij ging helemaal uit elkaar, jaren lang stond ‘ie in de garage, soms snorde mijn vader weer wat originele onderdelen op en was er weer iets compleet. De auto diende ook als opslag, onze potplanten overwinterden erin en er lagen tuinstoelen op (wel met een stuk tapijt eronder) het dak. ‘waar ligt dat?’ ‘in de garage, op de gele’.

De onze had overigens een mooiere bumper dan deze, nl. helemaal van chroom maar dat herinnerde ik me pas toen ik het mijn vader vroeg. Ik tekende de auto in het kader van de les ‘truck drawing’ van Lapin in de cursus ‘stretching’ van Sketchbookskool.


Lees verder

Het raadsel van de perronplaatjes

IMG_4244

Ik stond deze week weer eens ’s ochtends vroeg op het perron op de trein te wachten. Een aantal maanden geleden stond ik daar elke ochtend en maakte ik vaak een foto van de zon of de mist en het spoor die ik dan deelde op Twitter en/of Facebook. Vrijdagochtend scheen de zon zo mooi dat ik dacht ‘komaan het is wel weer eens tijd voor een ouderwets ‘perronplaatje’.

En dat werd dusdanig gewaardeerd op Facebook, de likes stroomden binnen.

‘hmpf, dit vinden ze wel leuk en als ik serieuze dingen post (voor mij van meer betekenis) dan zijn de likes maar schaars’. (meer…)


Lees verder

Uit de context

Photo 22-10-13 12 49 16

Soms zie je het gewoon niet meer. Je ziet alleen de grote dingen, de ruis of juist alleen de sfeer. Het lijkt soms magie maar het heeft te maken met open staan en leren zien. Het zien van de schakels, de details, de structuur in het grotere geheel. Al zie je eerst maar een, oefening baart kunst.

Driehonderd foto’s verder snak ik naar een borrel

2.backintime_4

‘Wil je onze vakantiefoto’s zien?’

Een uur later en driehonderd foto’s verder heb ik een lamme hand van het swipen en snak ik naar een borrel. Alsof je een pak a4tjes krijgt waaruit je zelf nog even de beste stukjes moet selecteren voor een boek maar geen idee hebt wat de verhaallijn is of moet worden.

Dat ‘verhalen vertellen’ belangrijk is kan je niet ontgaan zijn, je wordt er de laatste maanden mee om de oren geslagen in blogs, ook door mij, ik geef het toe. (meer…)


Lees verder

Het voordeel van een toilettas op A6-formaat

MG_6220

Wachtend op de rest van de groep bij de sanitaire voorzieningen op de camping, bedacht ik me van puber af aan al wat ik nog meer had moeten dan tandenpoetsen en naar de wc gaan.. Nog steeds heb ik een toilettas op A6 formaat en beperk ik mij tot douchen, tanden poetsen en toiletteren.
Het leuke van vakantie vieren met weinig spullen is dat je de tijd en ruimte hebt maar vooral: deze ook ziet.

Vorige week had ik mijn oude camera mee op vakantie, met een 50 mm 1.8 objectief, licht in gewicht en hij paste makkelijk in mijn voortas op de fiets of in de rugzak als we gingen wandelen. Had ik mijn ‘werk-camera’ meegenomen dan had ik mij meer verplicht gevoeld deze te gebruiken en had ik er bovendien de hele tijd op moeten letten.
Het is goed om af en toe even volledig afstand te doen van alles. Ook al was het in mijn geval maar een week. Even niks anders hebben dan een fiets, een tent, een berg om tegenop te fietsen, een boek, een uitzicht om naar te kijken of luisteren naar het geloei van de koeien.
Nu ze zo bij elkaar staan zijn dat al meer dan zat dingen. Kun je nagaan. Hoeveel er is in onze dagelijkse omgeving. Niet normaal meer.
We kampeerden in de buurt van Vaals en aangezien er weinig bergen in Nederland zijn en de Vaalserberg de hoogste is moest ik daar wel even tegenop fietsen. Het was een aardige klim door het groene bos. Op een gegeven moment kon ik me alleen nog maar focussen op het ritme waarin ik fietste en de bochten omhoog. Aangekomen op het topje van de berg wat tevens het toeristische drielandenpunt-circus is, stroomde het zweet uit elke porie en pauzeerden we even op een bankje. Onderwijl sloften er hordes toeristen voorbij, af en toe verbaasd opzij kijkend naar onze rode bezweette hoofden, hun camera achterna. Duidelijk een andere focus.

Ga toch fietsen!

Zit je je suf  te broeden op een idee of onderwerp voor je blog of een beeld dat je wilt maken en kom je er niet uit? Doe even afstand van alles en ga een eind wandelen of fietsen en laat dan alles thuis wat je normaal mee zou nemen en vanzelf neemt het ritme je mee en gaan je ogen open.


Lees verder

Waarom je geen trotse bezitter hoeft te zijn maar wel een trotse gebruiker

_MG_7279

Handwerk

Hij pakte de map erbij waar zorgvuldig met pen op de achterkant van het contract de huurtermijnen bijgehouden waren. Het duurde even, ongeveer een kwartier/twintig minuten, voor hij had uitgerekend hoeveel er nog overbleef en ik moest betalen zodat de saxofoon van mij werd. Ondertussen bestudeerde ik de winkel en een stukje werkplaats, de bakjes en stalen laadjes en kastjes, met allerlei verschillende rubbertjes voor op de kleppen van instrumenten en och.. ze verkopen tegenwoordig ook groene doorzichtige blokfluiten. (meer…)


Lees verder