Blog

Kom maar binnen, je mag je jas uitdoen

herfst 2015

Als je tussen de twintig en de veertig bent zoals ik, dan kun je je suf prakkeseren over werk. Het moet vooral leuk zijn en je moet er ook nog van rond kunnen komen, maar zonder brood op de plank gaat dat ‘leuk’ ook niet hoor, met alle onzekere gedachten wanneer het allemaal niet zo goed lukt blijft er weinig energie over om het leuk te vinden. Dan is de eerste gedachte ‘eerst maar eens brood op de plank’, gaan we daarna wel weer leuk doen.

Steeds meer realiseer ik me dat het niet zo zeer gaat om dat werk, het is wel belangrijk dat het een beetje leuk is maar het gaat meer om het vinden van een weg in hoe je wil leven. Niet letterlijk of ineens van ‘zo nu ga ik eens even volledig op manier x leven’ maar meer in de zin van het maken van keuzes met je gevoel. Als je keuzes hebt gemaakt met alleen maar je verstand dan loop je op een gegeven moment tegen de lamp, dat is goed, dat tegen de lamp lopen. Doet even zeer soms maar daardoor laat je je gevoel spreken, die dan vaak zegt: ‘sja ik vond het al een tijdje niet meer zo fijn maar je luisterde niet’. (meer…)


Lees verder

Net zoals in een relatie eigenlijk

schapendrijven

‘Wat hebben we nu eigenlijk nodig?’ Dat was wat ik een maand geleden had getypt maar halverwege ben ik gestopt. Het lukte niet om een verhaal te maken. Te druk, te veel en ik was flink over mijn grenzen gegaan de laatste maanden. Ik liet het blog maar even voor wat het was.

Over alles wat moet, nodig is of ECHT niet kan heb ik afgelopen tijd veel gehoord en geleerd maar ook veel te veel over nagedacht. Gekmakend. (meer…)


Lees verder

Hoe ik op mijn bek ging en mijn plezier terugvond

Culinair expressionisme

Culinair expressionisme

 

‘Rot op met je comfortzone’ schreef ik afgelopen winter. Een tijd waarin ik worstelde met de leraar, de puber en mijn gevoel. Dat proces ging nog even door in dit afgelopen half jaar tijdens mijn afstudeerproject. Vrij snel had ik een concept bedacht, dat was fijn want ik kan best leuke dingen bedenken maar zo’n concept daar gaat mijn hoofd heel gewichtig over doen waardoor ik meer dan eens worstelde met het uitdenken van zoiets. Een leuk project, lekker allerlei gekke treingespreksflarden verzamelen en daar dan beelden bij bedenken. Toch viel de uitwerking niet mee, hoe ga ik het in beeld brengen? Dan was er nog iets dat ‘portfolio’ heet, iets wat ik moet hebben zo op het einde van mijn studie maar hoe ga ik die vullen? Ik heb een hoop geleerd afgelopen drie jaar maar dat heeft nog niet geresulteerd in een ‘samenhangend portfolio’ zoals het zo mooi omschreven wordt in de beoordelingscriteria. (meer…)


Lees verder

De werkwijze van een introvert

Introvert zijn, het is ook maar een labeltje. Ik denk dat we niet teveel labeltjes op elkaar moeten plakken, vooroordelen zijn er al genoeg. Toch is het niet verkeerd om meer te lezen over verschillende mensen en manieren van leven en werken. Al is het maar om een beetje begrip voor elkaar te hebben of om erachter te komen dat iedereen uniek is en er niet maar één manier van leven is.

ondernemen zonder te schreeuwen

Zo hard mogelijk schreeuwen om je waar aan te prijzen is een manier van verkopen. Als ik een beetje jolig ben zou ik dat misschien kunnen, hooguit een half uurtje maar dag in dag uit, ik moet er niet aan denken. Als dat de enige manier zou zijn dan was ik nooit ondernemer geworden. Toch moet ook ik zorgen dat ik ‘mijn waar’ verkoop, ik heb er immers voor gekozen om zelfstandige te zijn maar dan wel op een manier die bij me past. Omdat ik inmiddels weet dat het ook anders kan durfde ik het een paar jaar geleden aan, baan opzeggen en zelfstandige worden. (meer…)


Lees verder

Het oergevoel lonkt

Zweden

Driekwart jaar geleden fietsen we van Utrecht naar Trondheim.

Oja, dat is ook zo, ga je het daar nu alweer over hebben, moeten jullie niet eens een nieuwe reis maken, zodat je ons een keer iets nieuws kan vertellen?

Ja, eigenlijk wel, als het vandaag nog kon deden we het, vertrokken we, om niet meer terug te komen. Om ergens te blijven waar de natuur heerst en de mens zich daaraan aanpast. Werken voor je eten in plaats van werken om je huur te betalen. Ik droom er dag en nacht over. (meer…)


Lees verder

Het leven is best vaak hilarisch

Het leven is af en toe best wel hilarisch en als je een beetje je best doet heel regelmatig. Ja ik weet wel, het is ook af en toe heavy shit dat leven. Dus om dat een beetje dragelijk te maken en te compenseren posten mensen hilarische tweets (denk ik). Zo tussen het werk en alle andere serieuze shit door. Fijn toch? Ik bedacht me dat het leuk zo zijn als ik een keer een hilarische tweet zou tekenen. Later als ik groot ben, zei ik nog. (meer…)


Lees verder

Verstandig of niet verstandig, ik ben op weg

Dali'tje

Ik deed even een Dali’tje

Dat illustreren, dat kwam per ongeluk.

Dat zeg je toch niet Agnes als professional! Vast niet nee, maar ik doe toch al niet mee aan ‘hoe het heurt’, daar ben ik al vroeg vanaf gestapt. Eenmaal vanaf gestapt kom je er ook niet meer tussen, ik lig al twee kinderen achter op mijn leeftijdsgenoten en heb nog altijd geen rijbewijs (huh wat geen rijbewijs?!) en getrouwd ben ik ook niet, wel al meer dan tien jaar samen mijn lief. Dat kan ook en is me heel wat meer waard dan al die dingen die ‘zo horen’. (meer…)


Lees verder

Luisteren naar stilte

Woorden kunnen fijn zijn maar phoe.. ik wil het vaak uitschreeuwen ‘het hoeft toch niet allemaal bevochten te worden met woorden, zonder woorden hoor ik je ook’. Je moet een mening hebben of als je die niet hebt dan heeft iemand anders er wel eentje voor je, keurig en wel onderbouwd. Die onderbouwing zorgt voor gewicht, zodat de mening niet zomaar van tafel kan worden geveegd, ho ho nee: ‘ik was hier’ ‘en wel hier en hier om’. Tja, mijn neiging tot uitschreeuwen is ook niet de beste oplossing en daarom probeer ik mij dan maar tot de stilte te wenden. (meer…)


Lees verder