Blog

Ontwikkeling, het mag gezien worden

Een nieuwe website is een proces

Ik schreef het al eens in één van de blogs op WPwerkt. Dat proces zie ik bij klanten maar ook mijn eigen website was een proces. Voorheen knutselde ik zelf met themes maar dan werd het nooit helemaal zoals ik het wilde, daarbij was ik te eigenwijs en wilde ik het altijd snel dus deed ik het zelf. Hoe moest het nu dan wel worden? Ik merkte nu dat ik toe was aan maatwerk, ik zag voor me hoe het moest worden, niet allerlei poespas maar meteen zichtbaar wat ik maak en wie ik ben en dat is gelukt. Samen hebben we eraan gewerkt en ik ben tevreden, zelfs over mijn portfolio, dat kwam nog nooit eerder voor.

Tijdens het opruimen van mijn blog, kwam er bijna tien jaar van mijn leven voorbij. Ik begon ooit omdat ik het leuk vond om dingen die ik maakte te delen, voornamelijk foto’s en collageachtige dingen, vaak maar met een heel kort stukje tekst, quotes die ik ergens had gevonden en mooi vond. Gek maar ook mooi om terug te lezen, ik kon er op een afstandje naar kijken zonder mezelf erin te verliezen. In die begintijd studeerde ik nog en had ik daarna een baan. Nu verdien ik zelf mijn geld, met de dingen die ik op mijn website heb staan. Even anders dan toen. Daarom heb ik de bezem door mijn blog gehaald maar niet alles weggegooid. (ik heb het ook niet weggegooid maar uitgezet) Want ergens is het toch mooi om een ontwikkeling te zien en nog eens te refereren naar een oude blogpost. Een weg die begon bij troost, mezelf op de rails houden. Vervolgens ging het naar schrijven over onderwerpen die ik interessant vond en nu schrijf en maak ik dingen voor anderen, nog steeds met de insteek dat het me boeit en er een klik mee heb.

Groei en ontwikkeling zijn dingen die gezien mogen worden wat mij betreft.

Soms merk ik dat er nog een beetje terughoudendheid is ‘dat zet ik er maar niet bij want dan denken mensen..’ maar waarom zouden we de hele tijd doen alsof we perfect zijn terwijl we wel weten dat het leven er is om te leren? Werk is er ook om iets te leren (naast het brood op de plank), de rest van de jaren dat je nog moet werken perfect zitten wezen is denk ik ook oersaai. Bovendien, als we groei en ontwikkeling niet delen hebben we straks alleen nog maar die keiharde ‘ben je voor of tegen’ sfeer op internet. Daar ben ik dan niet voor. Alleen schiet ik daar niet zoveel mee op, met dat alleen maar zeggen ipv bijdragen aan nuance en openheid.

eekhoornintrein

oh en het hoeft niet allemaal serieus he, maak lol

Ik las vandaag een artikel die voorbij kwam op Facebook over hoe cartoons en illustraties bijdragen aan het begrijpelijk maken van mentale gezondheidsproblemen. Een heel mooi voorbeeld van hoe je elkaar kunt helpen met openheid, eigen ervaringen en het inzichtelijk maken van die dingen zodat we elkaar beter begrijpen.

Ik ga in ieder geval lekker verder met allerlei processen (noem het leven) en blijf daar lekker dingen over schrijven en maken. Doe je mee?


Lees verder

Het succes van de eekhoorn

Meestal maak ik beeldverhalen bestaande uit maar 1 plaat(je) maar ons kom-maar-op-blog is er om te experimenteren dus maakte ik dit keer een verhaal met meerdere plaatjes. We zijn dit blog ooit (in 2013) begonnen om elkaar maar uiteindelijk natuurlijk onszelf uit te dagen.

Het is vooral een spiegel. Een spiegel voor elkaar en voor onszelf. Meestal als ik mijn werk klaar heb en ik lees of bekijk het nog eens dan valt het nog meer op z’n plek. Daarmee verras ik mezelf dan altijd weer, ‘nou ja! zie je nu Agnes’ het hart is eerder dan het verstand, een mooi spel. (meer…)


Lees verder

De ziel van elk verhaal

Noordpolderzijl
Noordpolderzijl, 2014

Nooit had ik heimwee. Weleens dat ik het iets minder leuk vond of dat er een gevoel van eenzaamheid was maar heimwee, ik had geen idee hoe dat moest voelen. Kinderen die vroeger heimwee naar huis hadden.. vond ik altijd maar een beetje gek, ik kon me er weinig bij voorstellen.

Vroeger mocht ik in de vakanties bij mijn oudere zus logeren die op kamers woonde. Half onder het bureau, anders paste het niet maar hoe avontuurlijk is dat als je zeven bent. Toen ik achttien was of eerder al, wist ik niet zo goed wat ik moest gaan studeren maar wel dat ik op kamers wilde. Maakte niet uit waar als ik maar op kamers kon. Uiteindelijk nadat ik afgewezen werd aan de kunstacademie in Utrecht kwam ik terecht in Leeuwarden. Net ver genoeg weg van huis om op kamers te kunnen, ha gelukt! Tijd voor een nieuwe stad, nieuwe mensen en te doen waar ik zin in had! (meer…)


Lees verder

Hop weg klaar, had je verder nog wat te zeuren?

mindfulness-agnes-swart

‘Ga toch weg met je mindfulness’ een redelijk scherp geschreven artikel over dat er eigenlijk steeds minder ruimte lijkt te zijn in onze maatschappij voor de rafelranden van het leven. Het triggerde me. Alles moet mooi en leuk zijn en de rest kun je wegpoetsen met mindfulness. Het geeft de indruk dat alle vervelende dingen weg-te-mindfulnessen zijn. De hype die al jouw problemen wegkaapt. Hop weg klaar, had je verder nog wat te zeuren? Daarom deelde ik dit artikel en meteen kwamen er reacties uit mijn Twitter-netwerk. ‘Is deze opvatting niet wat kort door de bocht?’

Ja misschien wel maar ik zie het nut er wel van in. Met de oorsprong is niks mis maar doordat het een hype wordt, wordt het helemaal uit z’n verband getrokken en te pas en te onpas gebruikt. (meer…)


Lees verder

Eenheidsworst

eenheidsworstEenheidsworsten die groeien, heb jij ze weleens gezien? Ik niet. Een plant die keurig exact dezelfde lengte stengel, kleur en aantal bladeren heeft als zijn buurman? Want ja kom op, je wilt toch meedoen en groter of anders groeien dat kost teveel water en zonneschijn en bovendien hebben we geen tijd voor al die unieke onzin. Het is al moeilijk genoeg om net als iedereen op tijd uitbundig de sterren van de hemel te bloeien, in het najaar als een dramaqueen je bladeren te laten vallen en in de winter een beetje bijtijds en indrukwekkend dood te gaan, voordat de volgende generatie plantjes als paddestoelen uit de grond schieten. (meer…)


Lees verder

Humor, een glas wijn en een snufje cynisme

_S4A5787

‘wel een tikje cynisch he Agnes, die kerstkaarten van je’

Ik zal je vertellen, dat zit zo, ik kan ieder jaar zo op zien tegen die maand december, met alle ‘gezellige’ verplichtingen die eigenlijk helemaal niet zo gezellig voelen in een wereld waar de vrede ver te zoeken is. Hoe dan ook, die tijd die hou je niet tegen dus hoe maak je het intussen ‘naar omstandigheden’ zo aangenaam mogelijk? Iemand stuurde me een filmpje van Dominee Gremdaat die aankomt met ‘je eigen roddelblad’ maken en zegt daar iets in de trant van: Houdt het licht en probeer te observeren, zonder er zelf volledig in mee te gaan. Dan zie je misschien wel hele tenenkrommende, onnozele, hilarische dingen die uiteindelijk zo van een afstandje best grappig zijn. Dit alles met een glas wijn en een snufje cynisme erbij kan soms uitstekend werken. (meer…)


Lees verder

Ben ik iets verloren?

Ik zat even mezelf even googlen, tja eens in de zoveel tijd doe ik dat, gewoon om even te checken. Ik kwam mijn oude blog tegen met daarop blogs van zo’n twee/drie jaar geleden. Ik las met verbazing terug, schreef ik dat? Met veel beeldspraakof hoe noem je dat.. In ieder geval vaak met een metafoor. Zinnen als ‘Zo subtiel een eerste zonnestraal is in de vroege ochtend, zo subtiel de avondgloed soms slechts een paar millimeter van de wereld bedekt, zo subtiel kan jouw tijd zijn.’ kwamen er toen uit mij. Ik vond dat heerlijk, dat schrijven over hoe ik de dingen zag en hoe ik mijn pad bewandelde. Nu ik het teruglees lijkt het mijlenver weg van nu. Niet qua thema’s want sommige zijn tijdloos maar: wat is er veranderd? Wat maakt het dat ik nu ten eerste niet meer zo veel schrijf en ten tweede niet meer zulke dingen bedenk? Ik had drie jaar geleden nog een baan en was druk bezig met het bedenken wat ik wilde. Nu ben ik zelfstandige en bezig met vooral werk en alles daar omheen. Daarnaast werd ik opgeslokt door een leerproces waar al mijn tijd, geld en energie in ging zitten. (meer…)


Lees verder

Kom maar binnen, je mag je jas uitdoen

herfst 2015

Als je tussen de twintig en de veertig bent zoals ik, dan kun je je suf prakkeseren over werk. Het moet vooral leuk zijn en je moet er ook nog van rond kunnen komen, maar zonder brood op de plank gaat dat ‘leuk’ ook niet hoor, met alle onzekere gedachten wanneer het allemaal niet zo goed lukt blijft er weinig energie over om het leuk te vinden. Dan is de eerste gedachte ‘eerst maar eens brood op de plank’, gaan we daarna wel weer leuk doen.

Steeds meer realiseer ik me dat het niet zo zeer gaat om dat werk, het is wel belangrijk dat het een beetje leuk is maar het gaat meer om het vinden van een weg in hoe je wil leven. Niet letterlijk of ineens van ‘zo nu ga ik eens even volledig op manier x leven’ maar meer in de zin van het maken van keuzes met je gevoel. Als je keuzes hebt gemaakt met alleen maar je verstand dan loop je op een gegeven moment tegen de lamp, dat is goed, dat tegen de lamp lopen. Doet even zeer soms maar daardoor laat je je gevoel spreken, die dan vaak zegt: ‘sja ik vond het al een tijdje niet meer zo fijn maar je luisterde niet’. (meer…)


Lees verder

Net zoals in een relatie eigenlijk

schapendrijven

‘Wat hebben we nu eigenlijk nodig?’ Dat was wat ik een maand geleden had getypt maar halverwege ben ik gestopt. Het lukte niet om een verhaal te maken. Te druk, te veel en ik was flink over mijn grenzen gegaan de laatste maanden. Ik liet het blog maar even voor wat het was.

Over alles wat moet, nodig is of ECHT niet kan heb ik afgelopen tijd veel gehoord en geleerd maar ook veel te veel over nagedacht. Gekmakend. (meer…)


Lees verder