Blog

Hoe spreekt beeld?

‘we zijn op zoek naar zus en zo en jouw werk spreekt ons erg aan’

zoiets dergelijks hoor ik vaak of komt zo in mijn mailbox. In het begin vergat ik dan te vragen wat dat dan is wat ze aanspreekt. Als illustrator een stijl hebben is één ding maar als je meerdere dingen kunt qua technische stijl (kleur/lijn/vorm/materiaal) dan is ‘een eigen geluid hebben’ belangrijker. (meer…)


Lees verder

December, de ideale tijd voor aanklooien

Zeg, zit je nu een blog die je van de zomer schreef te copy pasten?

Ja. Nou ja eigenlijk alleen de titel. De maand december is namelijk ook een ideale maand om lekker aan te klooien.

Heb je daar dan nog tijd voor om zomaar wat aan te klooien terwijl Sinterklaas, kerst en nieuwjaar bijna voor de deur staan en je overal nog allerlei dingen moet doen?

Als ik met de meute mee zou gaan niet. Ik zal je één ding verklappen, niks moet. Ik ben allang voorbij aan ‘wat hoort’ tijdens dit soort dagen. ‘Allang’ zeg ik stoer. Ik oefen pas tien jaar. (meer…)


Lees verder

ZZPfestival, ruimte voor verhalen

‘en zijn er ook mensen die drie jaar geleden ook op het durf te vragen festival waren?’

‘..en de mensen die langer dan twee jaar zzp-er zijn gaan hier staan’

Verdomd, ik ben al langer dan drie jaar zelfstandige en drie jaar geleden was ik er ook bij! Ik was toen net begonnen als fulltime zelfstandige en slurpte alle informatie en energie op het festival op. Voor toen goed en nodig, voor nu compleet anders. Bijzonder toch, al die processen waar ik doorheen ga de laatste jaren.. (meer…)


Lees verder

Hoe kom je erop

inbad

‘Hoe kom je erop!’ Een veelgestelde vraag als ik weer iets heb getekend. Toen ik achttien was en ik de voorkant van het jaarboek van de middelbare school tekende vroegen ze het ook al. ‘euh gewoon’ mompelde ik dan. Eigenlijk weet ik nog steeds geen fatsoenlijk antwoord maar het komt neer op zoiets als ‘het ontstaat in mij en dan moet het eruit, op papier’. Simpel. Niet iedereen wil een simpel antwoord, sommige willen weten hoe ik technisch gezien werk of ik op papier werk of digitaal. Of soms wordt er een conceptueel verantwoord antwoord verwacht. Voor dat laatste moet je niet bij mij wezen, gelul en geouwehoer, dat kan ik niet.

Een vriend had gisteravond een blaadje meegenomen waar een interview in stond met een jonge illustrator die zei ‘ik moet gewoon elke dag tekenen’, hij moest aan mij denken en ja zo simpel is het inderdaad. Kijk, dat wil niet zeggen dat ik ‘maar wat doe’ maar het wil zeggen dat wat ik teken 100% vanuit mij komt, ook als het in opdracht is.

Voor de #kommaarop van deze maand schreef ik het volgende over hoe zoiets dan bij mij werkt:

Koffie en even op internet koekeloeren. Oja, het is dierendag, goed excuus om even iets daarvoor te tekenen. Dierendag, dat is de koninginnedag maar dan voor dieren dus meteen lallen ze door mijn hoofd, ‘lalala, joehoe, hips!’ Oh ze gaan ergens heen, op een skateboardje, oh maar de krokodil is heel lang, dan moet hij op twee skateboardjes. De egel die zal het een zorg zijn wat voor dag het is, die is al aan z’n winterslaap begonnen.

Later die dag zit ik op de fiets en zie ik onderweg allerlei vogels, vast onderweg naar een feestje, ‘la la la hips’ hoor ik ze jodelen. Ik grinnik.

De volgende dag ben ik zelf lichtelijk brak (niet van een feestje dit keer) en bedenk dat de dieren vast een kater moeten hebben dus teken ik hoe moe ik ook ben, een ‘worldanimalday, the day after’.

dierendag_40 dayafter_400

Kleine verhaaltjes

Er ontstaan kleine verhaaltjes, vaak onderweg, onder de douche of naar aanleiding van gesprekken of flarden ervan en wat ik zelf meemaak. Soms erger ik me aan dingen en door erover te tekenen maak ik het licht voor mezelf, kan ik erom lachen en beweeg ik anderen wellicht tot een glimlachje.

Het zijn wel verslavende processen, het begint al vooraf met de gedachte ‘ha lekker tekenen’ en als ik chagrijnig ben ‘grmpf eerst maar eens tekenen’. Ik ga aan de gang en al gauw ligt de tafel bezaaid met pennen en potloden en zit de inkt aan mijn vingers. Ik geniet van hoe de kleuren mengen en de lijnen over het papier lopen. Uiteindelijk gaat er zowel een euforisch als een zen-gevoel door me heen. Ik doe de kleurpotloden weer in de doos doen en leg ze op kleur,  kijk en aai nog even over de tekening, een soort slotritueel. Waarna al gauw de gedachte komt ‘jammer dat het weer afgelopen is’.

14707864_10207382327097011_2514522425949505845_o

Gaat dit ook zo als je werk in opdracht maakt?

Ja ook dan word ik euforisch als ik merk dat het past bij de opdrachtgever en ik er lol in heb. Weet je, ze zeggen altijd dat je niet om je eigen grapjes mag lachen, volgens mij heb ik het al een keer geschreven, ik vind dat onzin. Hoezo mag je geen lol hebben met jezelf? Ik zit vaak te glimlachen of zelfs hardop te lachen als het uit de hand loopt met de karaktertjes die ik aan het tekenen ben. Ik ben dan ‘one of the guys’ en samen hebben we enorme lol. Ze zijn deel van mij, ze zijn hun gekke zelf,  ze laten tederheid, liefde en onzekerheid zien. Soms spelen ze een rol om de gekheid van de mens in de maatschappij te laten zien. Maar ook serieuze dingen of wijsheden, door er een speelse draai aan te geven in een tekening wordt het inzichtelijk en licht, eerst voor mezelf maar ook voor een ander. Hoe kom je erop?! Nou zo.

psychiater
Lees verder

Focus op illustratie

Groene crocs en een hippe mannenstaart

Gedachten zijn er om te veranderen. Als je altijd maar bij dezelfde gedachten zou blijven zou het behoorlijk saai worden en op gegeven moment werk je jezelf in de knoop. Toen ik begon met ondernemen was ik beginner. Nu, na een aantal jaren voor mezelf gewerkt te hebben ben ik gevorderd en op gegeven moment is daar het voortschrijdend inzicht. (meer…)


Lees verder

Aanklooien

boom

Als je je overladen voelt met alle online internetprikkels of drukte, ga dan eens één van de boeken van Kery Smith (bijv. ‘How to be an explorer of the world’) lezen. Of nou ja lezen, het zijn boeken om te doen, althans je wordt aangespoord om op ontdekkingstocht te gaan. Een offline tocht waarbij je je mobiel beter thuis kunt laten of slechts gebruikt om dingen vast te leggen. Niet vastleggen om het vastleggen, nee ter documentatie, je gaat ervan zien en verwonderen. (meer…)


Lees verder

Fotografietips voor Bed & Breakfasts en huisjesverhuurders

NS4A3827

Hartstikke leuk hoor, een close up van een schattig vaasje bloemen.. maar niet voor in de fotogalerij van een huisje op Airbnb. Wij willen graag zien hoe de kamer eruit ziet. Niet alleen de deur of dat grappige detail op het nachtkastje, nee ik wil de héle kamer graag zien als ik op zoek ben naar een Bed & Breakfast of een huisje. Natuurlijk wil je dat zien denk je nu, toch is dat nog lang niet altijd te zien als je rondsurft op Airbnb of websites met huisjesverhuur. Als fotograaf en als iemand die ook weleens een keer de hort op gaat en een huisje huurt valt me dit telkens weer op en ben ik er van overtuigd: Dit kan beter! (meer…)


Lees verder

Het oergevoel

Wat leven wij toch in een andere wereld en waarom lijken wij hier in het westen vooral bezig te zijn met randzaken in plaats van met aandacht en toewijding het leven te leven?

Die gedachten gingen door mijn hoofd toen ik vorige week bijna twee uur doorbracht in het Tropenmuseum in Amsterdam. Ik had eigenlijk geen verwachtingen, slechts wat beelden van maskers en Afrikaanse patronen kwamen in me op. Ik liet me verrassen, nou dat lukte. Wat een geweldig museum is dat! (meer…)


Lees verder

Belangeloos

IMG_9189

Ik doe even een eigen #WOT (Write On Thursday). Ik dacht namelijk na over het woord ‘belangeloos’, hoe dat zo kwam weet ik eigenlijk niet meer. Maar als ik ‘belangeloos’ hoor dan denk ik aan mijn moeder. Het woord stond samen met andere woorden bij één van de zeven thema’s die we op haar afscheid voorlazen. Woorden die bij haar hoorden.

Geven
De ander, belangeloos, altijd, inzet, betrokkenheid, toewijding. Zoveel moois gegeven. Liefde (meer…)


Lees verder

De realiteit

Zicht

Ondernemen, het is om het maar eerlijk te zeggen vaker moeilijk dan makkelijk. Een factuur schrijven, dat is makkelijk. Erover schrijven dat het moeilijk is lijkt taboe: dan doe je of iets niet goed of je zeurt of je bent gewoon geen echte ondernemer. (zegt de innerlijke criticus)

Wat is er dan zo moeilijk? Richting bepalen en bepalen waar je je energie in stopt. Dat lijkt heel simpel, je stopt toch al je energie in je werk? Nee, soms ben ik meer met alle randzaken bezig dan met het daadwerkelijke werk. Of erger nog, bezig met me zorgen maken over of het allemaal gaat lukken, het rondbreien. Dat laatste kost ontzettend veel energie en bezorgt me een gevoel ‘heb ik dan gefaald, ben ik toch niet een ondernemer, moet ik dan toch zo’n salestype zijn?’

Het is een heel secuur werkje dat richting zoeken. Het gaat over vrijheid, de vrijheid om dingen te doen die je wilt doen. Mensen zeggen vaak ‘oh je bent zelfstandige, dus dan heb je de vrijheid en kun je gaan en staan waar je wilt’. Dan hangt er dus maar helemaal van af hoe je werkt en wat je voor opdrachten hebt en kiest, als je kunt kiezen. Soms valt er niks te kiezen, net zo goed als je een baan hebt soms niet kunt kiezen en dingen moet doen die misschien iets minder leuk vindt. Het is continu overwegen en heroverwegen. In directe middelen zoals bijv. geld maar vooral in het overkoepelde, in energie, het vinden van je balans.

Het gaat ook over de vraag ‘wat kan ik?’ Ik schreef eerder al, mijn werk zoals ik die nu doe past niet in een vacaturehokje. Dat is goed, creatieve mensen moeten ook unieke dingen doen en zich daarmee onderscheiden. Maar ik ben daarnaast ook heel praktisch en pragmatisch en werk ik graag in opdracht. Uitvoerend werk dus. Leiding geven is dus niks voor mij. Niks mis mee maar in een tijd waarin ‘manager zijn’ hét werk schijnt te zijn, moet ik mezelf daar af en toe aan helpen herinneren. Ook het andere uiterste, leven als autonoom kunstenaar is niet mijn ding, geef mij maar een opdracht en wat mensen om mee te overleggen!

Zelfstandig zijn betekent dat je telkens weer jezelf herinnert, opbeurt, motiveert, aan de haren erbij sleept, een stukje verder in de richting die je voor ogen hebt. Hoewel ik wel van ‘in het moment’ ben kan ik niet ontkennen dat ook ik aan de toekomst denk, als tweeëndertig jarige zijnde. Soms is daar gewoon de realiteit, die lastig en niet altijd zo mooi is maar wat niet betekent dat ik er dan maar niet over schrijven moet.

 


Lees verder