Blog

Belangeloos

IMG_9189

Ik doe even een eigen #WOT (Write On Thursday). Ik dacht namelijk na over het woord ‘belangeloos’, hoe dat zo kwam weet ik eigenlijk niet meer. Maar als ik ‘belangeloos’ hoor dan denk ik aan mijn moeder. Het woord stond samen met andere woorden bij één van de zeven thema’s die we op haar afscheid voorlazen. Woorden die bij haar hoorden.

Geven
De ander, belangeloos, altijd, inzet, betrokkenheid, toewijding. Zoveel moois gegeven. Liefde (meer…)


Lees verder

De realiteit

Zicht

Ondernemen, het is om het maar eerlijk te zeggen vaker moeilijk dan makkelijk. Een factuur schrijven, dat is makkelijk. Erover schrijven dat het moeilijk is lijkt taboe: dan doe je of iets niet goed of je zeurt of je bent gewoon geen echte ondernemer. (zegt de innerlijke criticus)

Wat is er dan zo moeilijk? Richting bepalen en bepalen waar je je energie in stopt. Dat lijkt heel simpel, je stopt toch al je energie in je werk? Nee, soms ben ik meer met alle randzaken bezig dan met het daadwerkelijke werk. Of erger nog, bezig met me zorgen maken over of het allemaal gaat lukken, het rondbreien. Dat laatste kost ontzettend veel energie en bezorgt me een gevoel ‘heb ik dan gefaald, ben ik toch niet een ondernemer, moet ik dan toch zo’n salestype zijn?’

Het is een heel secuur werkje dat richting zoeken. Het gaat over vrijheid, de vrijheid om dingen te doen die je wilt doen. Mensen zeggen vaak ‘oh je bent zelfstandige, dus dan heb je de vrijheid en kun je gaan en staan waar je wilt’. Dan hangt er dus maar helemaal van af hoe je werkt en wat je voor opdrachten hebt en kiest, als je kunt kiezen. Soms valt er niks te kiezen, net zo goed als je een baan hebt soms niet kunt kiezen en dingen moet doen die misschien iets minder leuk vindt. Het is continu overwegen en heroverwegen. In directe middelen zoals bijv. geld maar vooral in het overkoepelde, in energie, het vinden van je balans.

Het gaat ook over de vraag ‘wat kan ik?’ Ik schreef eerder al, mijn werk zoals ik die nu doe past niet in een vacaturehokje. Dat is goed, creatieve mensen moeten ook unieke dingen doen en zich daarmee onderscheiden. Maar ik ben daarnaast ook heel praktisch en pragmatisch en werk ik graag in opdracht. Uitvoerend werk dus. Leiding geven is dus niks voor mij. Niks mis mee maar in een tijd waarin ‘manager zijn’ hét werk schijnt te zijn, moet ik mezelf daar af en toe aan helpen herinneren. Ook het andere uiterste, leven als autonoom kunstenaar is niet mijn ding, geef mij maar een opdracht en wat mensen om mee te overleggen!

Zelfstandig zijn betekent dat je telkens weer jezelf herinnert, opbeurt, motiveert, aan de haren erbij sleept, een stukje verder in de richting die je voor ogen hebt. Hoewel ik wel van ‘in het moment’ ben kan ik niet ontkennen dat ook ik aan de toekomst denk, als tweeëndertig jarige zijnde. Soms is daar gewoon de realiteit, die lastig en niet altijd zo mooi is maar wat niet betekent dat ik er dan maar niet over schrijven moet.

 


Lees verder

Mijn werk past niet in een vacaturehokje

Laatst zag ik een écht leuke vacature. Ik moet eerlijk zeggen, dat was voor het eerst in mijn ‘carrière’ als werkende. Toen ik pakweg tien jaar geleden net afgestudeerd was, ging ik op zoek naar iets waar ik enige affiniteit mee had. Dat was onderwijs. Ik zag het als een opstapje, van daaruit ging ik wel op zoek naar wat ik nu echt wilde. (meer…)


Lees verder

Laat mij maar buiten werken

Ik zeg het maar eerlijk, ik heb niet zo heel veel met studiofotografie als het gaat om portretten maken. Hoewel ik ook geleerd heb dat studiofotografie wel leuk kan zijn. Ik was daar een paar jaar geleden namelijk wat sceptisch over, ik dacht dat het niet iets voor mij zou zijn. Dat had te maken met mijn comfortzone, het werken met licht in een studio was iets wat toen nog niet in mijn comfortzone zat. Ik heb dat inmiddels geleerd en daar leuke ervaring mee opgedaan. Vooral productfotografie en stilleven zijn dingen waar ik met plezier mee kan spelen in een studio. Maar als het om portretfotografie gaat:

Geef mij maar buiten.

(meer…)


Lees verder

Kwetsbaarheid

vertrouwen

De kracht van kwetsbaarheid, een boek van Brené Brown. Ik weet niet meer wanneer ik het heb gekocht maar het was geloof ik al in 2014. Zo’n boek die ik dan graag wil hebben vanwege de enthousiaste verhalen erover en omdat het onderwerp me interesseert. Dat aanschaffen is niet zo moeilijk maar dan nog ‘even lezen’. Ik heb het al een paar keer opgepakt en weer weggelegd, meegenomen in de trein, zelfs meegenomen op fietsvakantie naar Noorwegen. Maar nee, het lukte gewoon niet, het lezen. Een soort weerstand voelde ik, ‘dat iemand me gaat vertellen wat ik moet doen’. (meer…)


Lees verder

‘Ik sta nooit leuk op foto’s’

IMG_0723

‘Oh, dat is niet zo mooi,  tja dat is niet anders, daar moet je maar mee leren leven.’

Dat eerste hoor ik heel vaak, eigenlijk vrijwel altijd, meestal vlak voordat we foto’s gaan maken.

Dat tweede zeg ik als fotograaf natuurlijk nooit, haha stel je voor! Niet omdat ik beleefd ben maar omdat het niet waar en niet zo zwart-wit is. (meer…)


Lees verder

De gele

gele

Dit is ‘de gele’. De Honda Civic die weleens aan het einde van de straat bleef staan waardoor ik te laat op school kwam, de gymles miste en tikkertje met de juf mocht doen. Of mijn moeder had de choke te lang ingedrukt en de motor verzopen. Op gegeven moment besloot mijn vader, automonteur, ‘de gele’ te restaureren. Hij ging helemaal uit elkaar, jaren lang stond ‘ie in de garage, soms snorde mijn vader weer wat originele onderdelen op en was er weer iets compleet. De auto diende ook als opslag, onze potplanten overwinterden erin en er lagen tuinstoelen op (wel met een stuk tapijt eronder) het dak. ‘waar ligt dat?’ ‘in de garage, op de gele’.

De onze had overigens een mooiere bumper dan deze, nl. helemaal van chroom maar dat herinnerde ik me pas toen ik het mijn vader vroeg. Ik tekende de auto in het kader van de les ‘truck drawing’ van Lapin in de cursus ‘stretching’ van Sketchbookskool.


Lees verder

De les van de haan

veer

Ik maakte me druk om al het geschreeuw en wilde daar iets over schrijven en door het schrijven merkte ik dat het een spiegel was. ‘Iedereen loopt maar te verkondigen en voor of tegen iets te zijn’ maar ik doe het zelf ook, tegen het geschreeuw.’ Ik kan ook niet de wereld veranderen. Ik kan slechts observeren en doen van binnen uit en van daaruit mijn lessen leren. Daar geloof ik in. Toch vind ik het eigenlijk te mooi om niet te delen, gewoon als een les die ik leerde. De lessen van nu gaan razendsnel dus het is hartstikke boeiend om in die spiegel te kijken en werkelijk te zien.

Wat ik had geschreven:
Het is een kippenhok in Nederland (ik wou ‘aarde’ zeggen maar beperk me tot waar ik woon), overal komt gekakel uit. Stel je station Utrecht voor vol met kippen en jij moet daar doorheen en al die kippen die kakelen tegen elkaar tegen jou, pikken elkaar in de veren. Af en toe moet je ook meedoen want anders wordt je onder de voet gelopen of in je kuif gepikt.

Ik snap het ook wel, geen kip is gelijk en je wilt toch een beetje mooi leven en niet de hele tijd onder de voet gelopen worden. Maar vergeet niet, je hebt poten en je hebt vleugels, sla ze uit. Doe er mee wat jou goed lijkt. Als het je beter lijkt om graan met rozijnen te eten, doe dat. 

Een mannetjeskip is anders dan een vrouwtjeskip. Een hen en een haan. De haan valt op doordat hij groter is en door zijn mooie felgekleurde veren en door zijn haangekraai. Is dat erg? Nee, het heeft een functie, ze moeten het vrouwtje lokken en territorium verdedigen. Wij vergeten nogal eens dat we ook natuur zijn. Een man en een vrouw zijn niet voor niks verschillend. Een haan staat voor mannelijke kracht. Een kip voor zekerheid, een nieuw begin, seksualiteit. [en liep ik tegen de spiegel aan en keek erin]

 


Lees verder

Een bos licht

_S4A6132 _S4A6144 _S4A6116 _S4A6110

Vroeg als een vogel was ik vanochtend in het bos, even ‘alleen’ en één met het licht, de bomen en de grond. Kort daarna kwamen er uit de hoeken en gaten van het bos meer mensen, zoals dat ’s ochtends gaat.


Lees verder

Ontwikkeling, het mag gezien worden

Een nieuwe website is een proces

Ik schreef het al eens in één van de blogs op WPwerkt. Dat proces zie ik bij klanten maar ook mijn eigen website was een proces. Voorheen knutselde ik zelf met themes maar dan werd het nooit helemaal zoals ik het wilde, daarbij was ik te eigenwijs en wilde ik het altijd snel dus deed ik het zelf. Hoe moest het nu dan wel worden? Ik merkte nu dat ik toe was aan maatwerk, ik zag voor me hoe het moest worden, niet allerlei poespas maar meteen zichtbaar wat ik maak en wie ik ben en dat is gelukt. Samen hebben we eraan gewerkt en ik ben tevreden, zelfs over mijn portfolio, dat kwam nog nooit eerder voor.

Tijdens het opruimen van mijn blog, kwam er bijna tien jaar van mijn leven voorbij. Ik begon ooit omdat ik het leuk vond om dingen die ik maakte te delen, voornamelijk foto’s en collageachtige dingen, vaak maar met een heel kort stukje tekst, quotes die ik ergens had gevonden en mooi vond. Gek maar ook mooi om terug te lezen, ik kon er op een afstandje naar kijken zonder mezelf erin te verliezen. In die begintijd studeerde ik nog en had ik daarna een baan. Nu verdien ik zelf mijn geld, met de dingen die ik op mijn website heb staan. Even anders dan toen. Daarom heb ik de bezem door mijn blog gehaald maar niet alles weggegooid. (ik heb het ook niet weggegooid maar uitgezet) Want ergens is het toch mooi om een ontwikkeling te zien en nog eens te refereren naar een oude blogpost. Een weg die begon bij troost, mezelf op de rails houden. Vervolgens ging het naar schrijven over onderwerpen die ik interessant vond en nu schrijf en maak ik dingen voor anderen, nog steeds met de insteek dat het me boeit en er een klik mee heb.

Groei en ontwikkeling zijn dingen die gezien mogen worden wat mij betreft.

Soms merk ik dat er nog een beetje terughoudendheid is ‘dat zet ik er maar niet bij want dan denken mensen..’ maar waarom zouden we de hele tijd doen alsof we perfect zijn terwijl we wel weten dat het leven er is om te leren? Werk is er ook om iets te leren (naast het brood op de plank), de rest van de jaren dat je nog moet werken perfect zitten wezen is denk ik ook oersaai. Bovendien, als we groei en ontwikkeling niet delen hebben we straks alleen nog maar die keiharde ‘ben je voor of tegen’ sfeer op internet. Daar ben ik dan niet voor. Alleen schiet ik daar niet zoveel mee op, met dat alleen maar zeggen ipv bijdragen aan nuance en openheid.

eekhoornintrein

oh en het hoeft niet allemaal serieus he, maak lol

Ik las vandaag een artikel die voorbij kwam op Facebook over hoe cartoons en illustraties bijdragen aan het begrijpelijk maken van mentale gezondheidsproblemen. Een heel mooi voorbeeld van hoe je elkaar kunt helpen met openheid, eigen ervaringen en het inzichtelijk maken van die dingen zodat we elkaar beter begrijpen.

Ik ga in ieder geval lekker verder met allerlei processen (noem het leven) en blijf daar lekker dingen over schrijven en maken. Doe je mee?


Lees verder