Blog

Een man van nu

Uitgelachen werd hij, niet serieus genomen, jarenlang. Omdat hij een meerde keren van stijl veranderde. Hij begon bij de (klassieke) jazz bij Donald Bird, ging experimenten met synthesizers en elektronische muziek, maakte nummers met disco-invloeden, funk en hiphop.

Een pionier die z’n eigen kop durft te volgen ongeacht wat er hoort of wat men vindt. Iemand die durft te experimenteren en daarmee grondlegger is van veel muziek van nu. Hij is origineel en creatief, speelt met jonge muzikanten.

Afgelopen zaterdag zagen we hem live in de Oosterpoort, Herbie Hancock. Niets aan hem laat zien dat hij zevenenzeventig is. Alles aan hem laat zien dat hij een man van nu is.

Als ik me weer eens schuldig voel als ik met heel iets nieuws, iets anders dan anders begin, zal ik aan Herbie denken.


Lees verder

Inktober

Ik deed mee aan #inktober deze maand, dat komt neer op: elke dag een tekeningetje van inkt. Ik deed dat (voornamelijk) met linosnedes in combinatie met inkt en potlood. Ik wilde mezelf uitdagen of ik daar elke dag iets van kon maken en gaandeweg ontstond ook de uitdaging om proberen met dezelfde lino/stempel een ander beeld te maken. Het zijn er geen dertig geworden maar toch een aardige maand-verzameling:

(meer…)


Lees verder

Een eerlijke zaak


Er gaan in mijn rol als zelfstandige eigenlijk constant controle-vragen door mijn hoofd, die als een soort apps die op de achtergrond actief blijven. Soms nogal vermoeiend en anderzijds houden ze me scherp. Scherp op wat ik doe, past het nog wel? Vind ik het nog leuk? Doe ik niet teveel van het één? Levert het genoeg op? Hoe kan ik zorgen dat het me genoeg oplevert zonder dat ik voortdurend in de stress raak of dat het al mijn energie opslurpt? (meer…)


Lees verder

wereldjes

Wereldjes ontstaan,
het grafiet maakt vormen op papier,
dikke lijnen die straks groeven worden.
dan komen de vragen, wat gaat weg en wat blijft?
de antwoorden worden nog even aangezet door het potlood.
Grafiet drukt op het linoleum tot de route uitgezet is
en de guts zijn weg vindt door het rubber
wat gaat weg en wat blijft, soms een heroverweging
het ontstaat
dan is er de inkt, die de wereld zichtbaar maakt en drukt het op papier.
Het is daar,
de wereld van vandaag.


(meer…)


Lees verder

Negatief

Altijd is er een negatief, om te kunnen zien wat zich aftekent, om zaken te kunnen onderscheiden. Licht en donker. Beide zijn nodig voor het scheppen van nieuwe vormen. Beide zijn nodig om te kunnen zien wat je eerst niet zag, om te weten wat het betekent.

Een blogpost in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een initiatief van Karin Ramaker.


Lees verder

Deelnemen

Nee zeggen, dingen stop zetten, afscheid nemen van mensen of activiteiten die ik deed, ze behoren niet tot mijn favoriete dingen.
Vandaag zet ik iets stop. Iets wat al een tijdje min of meer op het lijstje stond, steeds vergat ik het weer. Nu ik verhuisd was kreeg ik weer een brief, oja! Nou, meteen maar doen dan. Gewoon een administratieve handeling maar toch.. even bekroop me het gevoel nergens meer bij te horen. Alles gaat door, ook al stop ik, ook al neem ik niet meer deel aan iets waar ik mee opgegroeid was.

Ik neem deel aan weer nieuwe dingen, aan zoveel, zichtbaar en onzichtbaar, dingen die ik kies of op mijn pad komen. Dat pad dat blijft. Vrijdag, ga ik naar de yoga.

Een blogpost in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een initiatief van Karin Ramaker.


Lees verder

Aantrekkelijk

Op het oog lijkt ze langzaam
dan plots is ze daar
soms in alle staten
schijnt ze met haar licht
vaak mysterieus
wat haar zo aantrekkelijk maakt
de herfst.

Een blogpost in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een initiatief van Karin Ramaker.


Lees verder

Trek je nou je schoenen nog aan of hoe zit dat?

Ik keek op van mijn bureau, hij was er nog steeds, hing een beetje rond, alsof hij ergens op wachtte. Ik had ‘em vanochtend al gezien, hij zag er niet verkeerd uit maargoed, je kunt niet altijd achter alles wat er mooi uit ziet aangaan, en het werk wachtte.

‘trek je nou je schoenen nog aan of hoe zit dat?’

Hm, had ‘ie het nu tegen mij?

‘Kom dan!’

Goed dan en ik stapte op de fiets, volgde hem totdat hij hard optrok en uit het zicht verdween.

Een blogpost in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een initiatief van Karin Ramaker.


Lees verder

Alles is zo meteen

‘Alles is zo ‘meteen’ tegenwoordig, vind je ook niet? Vermoeiend..’

Je moet dagelijks van alles aan nieuwsberichten en filmpjes zien, daar meteen een mening over hebben en daar dan liefst ook nog ophef over maken. Zo lijkt het. Ook in het dingen doen en meteen over social-media-en. Trucje gedaan, fotoooo.. en klaar. Nu doe ik er zelf ook aan mee want als ik iets nieuws kan dan wil ik dat ook het liefst graag delen.

Toch voelt het allemaal vermoeiend, ben ik dan zo’n oude taart denk ik dan? Nee, ik kan sneller plassen dan een man, denk vaak bij toiletgebouwen op campings ‘duurt lang, wat ben ik vergeten te doen?’ en verder heb ik nog nooit klachten gehad over dat ik te langzaam mijn werk doe.

Wat ik bedoel is een ander soort snelheid, in praten, conclusies trekken. Mensen lijken openminded maar reageren vervolgens net zo kort door de bocht als degene over wie zij hun mening geven. Er lijkt in de wereld, als je door de social media-bril kijkt weinig tijd voor langdurige processen. Veel dingen zijn niet meteen voorbij, gefixed of verwerkt. Daarbij blijven we mens, die van gedachten verandert, twijfelt, leert, uitprobeert, zich bedenkt, verder gaat, nog eens opnieuw kijkt.

Dat ik mooie foto’s deel van hier, betekent niet dat ik hier nooit meer wegga of dat het ergens anders niet mooi zou zijn, bovendien is het nog te vroeg voor conclusies, eerst maar eens een jaartje rijpen. Dat ik best aardig kan tekenen betekent niet dat ik meteen die succesvolle illustrator ben. Het vereist jarenlange oefening in allerlei vormen. Er wordt van zoveel uitgegaan en verwacht.

Ik probeer me er steeds minder van aan te trekken, vandaag de dag onderweg te blijven en eigenlijk steeds langzamer te gaan. Kan ik iets nog rustiger doen, zodat ik volledige aandacht heb voor wat ik doe? Om te horen wat de weg me vertelt, om van een afstandje te kunnen kijken en te zien.

Op de foto tegeltjes uit de Addingaborg in Wedde.

Een blogpost in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een initiatief van Karin Ramaker.


Lees verder